De optima secta ad Thrasybulum (48)

Ἔτι καὶ τοῦτο τὸ δόγμα τῶν Μεθοδικῶν
εὔηθές ἐστιν, τὸ δεῖν ἀεὶ κατ’ ἀρχὰς τῶν νοσημάτων τοῖς
στέλλουσι κεχρῆσθαι· τὴν δὲ αἰτίαν ἐντεῦθεν εἴληφε τὸ

δόγμα. πολλαὶ φλεγμοναὶ διὰ τῶν στελλόντων κατ’ ἀρχὰς
καὶ ἀποκρουομένων καθίστανται. πᾶσα δὲ φλεγμονὴ κατ’
αὐτοὺς στέγνωσίς ἐστι. ἄτοπον οὖν ἐφαίνετο εἶναι τὸ τὰ
ἐστεγνωμένα διὰ τῶν πυκνούντων καθίστασθαι. καὶ ἡμῶν
λεγόντων διὰ τῆς τῶν λυπούντων ἀποκρούσεως τὴν ἀποκατάστασιν
γίνεσθαι τῶν φαινομένων, ἀποβλέψαι μὴ δυνάμενοι
πάμπαν φασὶ δεῖν τὴν ἀρχὴν διὰ τῶν στελλόντων
ἄγειν. οὐκ ἀποκρουόμεθα γὰρ τὰ αἴτια, ἀλλ’ ἵνα δυσπαθῆ
κατασκευάσωμεν τὰ σώματα. ἡ γὰρ συστολὴ, φασὶ,
καὶ ἡ σφίγξις τῶν σωμάτων, δυσπαθέστερα τὰ σώματα
κατασκευάζουσα, κωλύει ἅψασθαι τὰ νοσήματα. οὐ γὰρ
διὰ μειώσεως τῶν νοσημάτων μόνον κωλύεται, φασὶν, ἡ
ἐπίδοσις, ἀλλὰ καὶ διὰ δυσπάθειαν τῶν σωμάτων. ῥητέον
οὖν πρὸς αὐτοὺς, ὅτι ἀδύνατον διὰ συναυξήσεως τῶν βλαπτόντων
δυσπαθῆ κατασκευάσαι τὰ σώματα, ἄλλως τε πρὸ τοῦ
νοσεῖν χρὴ δυσπάθειαν τοῖς σώμασι περιποιεῖν. εἰς γὰρ τὸ
μὴ γίνεσθαι νόσον, τῆς δυσπαθείας δεόμεθα. πεπονθότων δὲ τῶν σωμάτων, ἀναίρεσιν δεῖ ποιεῖσθαι τῶν διατιθέντων.
ἐπειδὴ δὲ ἡ στεγνὴ διάθεσις πύκνωσίς ἐστι καὶ δυσδιαφορησία
τῶν σωμάτων, τὰ δὲ στέλλοντα πυκνοῖ τὴν ἐπιφάνειαν,
καὶ δυσδιαφόρητον ἀπεργάζεται, δῆλον ὡς συνεργήσει
μᾶλλον τῇ ἐπιδόσει τῶν στεγνουμένων τὰ στέλλοντα, ἤπερ
ἐναντιωθήσεται. καὶ ὅπερ τὸ πάθος ἐν τοῖς οἰκείοις καιροῖς
μέγεθος ἂν ἀπειλήφει, τοῦτο ἐν ἀρχῇ διὰ τῶν βοηθημάτων
παραγίνεται. φαίνονται δὲ καὶ τὸ ἐναντίον τῷ
ὑπὸ τῆς ἀρχῆς ἀπαιτουμένῳ παραλαμβάνοντες. ἡ μὲν
γὰρ ἀρχὴ τὸ κωλῦον αὔξεσθαι ἐνδείκνυται, ἡ δὲ ποιότης
τῶν προσαγομένων τῇ ἐπιδόσει συνεργεῖν ἔοικε. δυοῖν θάτερον,
ἢ τῇ ἀρχῇ ὡς κακῶς ἐνδεικνυμένῃ προσεκτέον, ἤ ἡ
ποιότης τῶν προσαγομένων οὐκ ἐπ’ ἀγαθῷ προσάγεται.