καίω, Att. κάω [ᾱ], impf. ἔκαιον Od. 9.553, Att. ἔκᾱον, Ep. καῖον Il. 21.343: fut. καύσω X. Cyr. 5.4.21, ( ἐπι-) Pl.Com. 186.4, ( κατα-) Ar. Lys. 1218; also καύσομαι Id. Pl. 1054: aor. 1 ἔκαυσα Id. Pax 1088, Th. 7.80 (bis), Pl. Grg. 456b, etc.; Ep. ἔκηα (certain Act. and Med. forms have κει- in codd. of Hom., v. infr.), ἔκηα Il. 1.40, al.; 3 sg. ἔκηε ( ν) 22.170, 24.34, al.; unaugm. κῆεν 21.349; 3 pl. ἔκηαν (v.l. ἔκειαν) Od. 22.336; imper. κεῖον 21.176 codd.; 1 pl. subj. κείομεν Il. 7.333 ( κατα-), 377, 396 (better attested than κήομεν); opt. κήαι, κήαιεν, 21.336, 24.38; inf. κῆαι Od. 15.97 (v.l. κεῖαι) , κατα-κῆαι 10.533, 11.46, κακκῆαι ib. 74 (v.l. κακκεῖαι); part. κείαντες 9.231, 13.26, Att. κέαντες A. Ag. 849, S. El. 757, ( ἐκ-) E. Rh. 97, ἐκκέας Ar. Pax 1133 (lyr.), ἐγκέαντι IG 1(2).374.96, 261: pf. κέκαυκα ( κατα-, προσ-) X. HG 6.5.37, Alex. 124.3:— Med., aor. 1 ἐκαυσάμην ( ἀν-) Hdt. 1.202, 8.19; Ep. κείαντο, κειάμενοι, Il. 9.88, 234; κειάμενος Od. 16.2, 23.51:— Pass., fut. καυθήσομαι Hp. Nat.Mul. 107, ( κατα-, ἐκ-) Ar. Nu. 1505, Pl. R. 362a; late κᾰήσομαι 1 Ep.Cor. 3.15: aor. 1 ἐκαύθην Hp. Epid. 4.4, Int. 28, ( κατ-) Hdt. 1.19, Th. 3.74; Ep. and Ion. aor. 2 ἐκάην [ᾰ] Il. 9.212 ( κατ-), Od. 12.13, ( δί-) Hp. Loc.Hom. 40, ( κατ-) Hdt. 2.180; inf. καήμεναι Il. 13.210, καῆναι Parth. 9.8: pf. κέκαυμαι E. Cyc. 457, Th. 4.34, etc., κέκαυσμαι Hp. Int. 28; inf. κεκαῦσθαι Arist. Mete. 343a9. (From κᾰϝ-yω.)
κατακαίω, Att. κατακάω [ᾱ], Ep. inf. κατακαιέμεν Il. 7.408: fut. -καύσω Ar. Lys. 1218: aor. κατέκαυσα Th. 7.25; Ep. 3 sg. κατέκηε Il. 6.418; 1 pl. subj. κατακήομεν (v.l. -κείομεν) Il. 7.333; inf. κατακῆαι Od. 11.46, κακκῆαι ib. 74 (v.l. -κεῖαι): pf. -κέκαυκα X. HG 6.5.37, Phld. Acad.Ind. p.69M.:— Pass., fut. -καυθήσομαι Ar. Nu. 1505, -καήσομαι 1 Ep.Cor. 3.15: aor. κατεκαύθην (the Att. form) Hdt. 4.69, 6.101, κατεκάην Id. 1.51, 2.107; Lacon. inf. -καῆμεν Plu. Lyc. 20; -εκαύσθην Chron.Lind. D. 41: pf. -κέκαυμαι And. 1.108:—
II
ἐν πυρὶ γενέσθαι to be consumed, come to nothing, Il. 2.340; φεύγων καπνὸν εἰς πῦρ δεσποτείας ἐμπεπτωκώς ‘out of the frying pan into the fire, Pl. R. 569b, cf. Prov. ap. Simp. in Epict. p.72 D.; ἦν ἄρα πυρός γʼ ἕτερα θερμότερα Ar. Eq. 382; πῦρ ἐπὶ πῦρ ἐγχεῖν, ἄγειν, φέρειν, ἐπεισφέρειν, Cratin. 18, Ar. Fr. 453, Arist. Pr. 880a21, Plu. Adul. 2.61a; εἰς π. ξαίνειν ‘plough the sands’, Pl. Lg. 780c; βασανίζειν χρυσὸν ἐν πυρί Id. R. 413e, cf. Plb. 21.20.7: as a type of things irresistible or terrible, ἀντίος εἶμι, καὶ εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικε Il. 20.371; μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο 11.596, al.; Ἕκτωρ πυρὸς αἰνὸν ἔχει μένος 17.565, cf. 6.182; so τὸ πεπρωμένον οὐ π. σχήσει Pi. Fr. 232; κρεῖσσον ἀμαιμακέτου πυρός S. OT 177; οὐδὲν θηρίον γυναικὸς ἀμαχώτερον, οὐδὲ π. Ar. Lys. 1015; ἀναρχία κρείσσων πυρός E. Hec. 608; ἐχίδνης καὶ πυρὸς περαιτέρω Id. Andr. 271; so διὰ πυρὸς ἰέναι (as we say) to go through fire and water, dash through any danger, X. Smp. 4.16, cf. Oec. 21.7, Ar. Lys. 133; but διὰ πυρὸς ἦλθε ἑτέρῳ λέχεϊ she raged furiously against the other partner of the bed, E. Andr. 487 (lyr.); διὰ πυρὸς ἔμολον ματρί Id. El. 1183 (lyr.); σωθήσεται οὕτω δὲ ὡς διὰ πυρός 1 Ep.Cor. 3.15; εἰς π. ἅλλεσθαι X. Mem. 1.3.9; κἂν εἰς π. ἐμβαῖεν Lib. Ep. 314.3; π. διέρπειν S. Ant. 265; of persons, ὦ π. σύ . . Id. Ph. 927; of Hannibal, Plu. Flam. 21: metaph. of anxious hope, θάλπει τῷδʼ ἀνηκέστῳ πυρί S. El. 888; of love, ἀρσενικῷ θέρεται π. Call. Epigr. 27.5, cf. 45.2. (Cf. Arm. hur, OE. fyr ‘fire’, etc.)