Ἐπιτάφιος (5-7)

ὥσπερ γὰρ ὁ ἥλιος πᾶσαν [*] τὴν οἰκουμένην ἐπέρχεται, τὰς μὲν[*] ὥρας διακρίνων εἰς τὸ πρέπον[*] καὶ καλῶς πάντα καθιστάς,[*] τοῖς δὲ ςώφροσι καὶ ἐπιεικέσι τῶν ἀνθρώπων ἐπιμελούμενος καὶ γενέσεως καὶ τροφῆς καὶ καρπῶν καὶ τῶν ἄλλων[*] ἁπάντων τῶν εἰς τὸν βίον χρησίμων, οὕτως καὶ ἡ πόλις ἡμῶν διατελεῖ τοὺς μὲν κακοὺς κολάζουσα, τοῖς δὲ δικαίοις βοηθοῦσα, τὸ δὲ ἴσον ἀντί τῆς ἀδικίας[*] ἅπασιν ἀπονέμουσα,[*] τοῖς δὲ ἰδίοις κινδύνοις καὶ δαπάναις κοινὴν ἄδειαν τοῖς Ἕλλησιν παρασκευάζουσα.

περὶ μὲν οὖν τῶν κοινῶν ἔργων τῆς πόλεως[*] ὥσπερ προεῖπον[*] φράσαι[*] παραλείψω,[*] περὶ δὲ Λεωσθένους καὶ τῶν ἄλλων τοὺς λόγους ποιήσομαι. νῦν δὲ πόθεν ἄρξωμαι λέγων,[*] ἢ τίνος πρῶτον μνησθῶ; πότερα περὶ τοῦ γένους αὐτῶν ἑκάστου διεξέλθω;

ἀλλʼ εὔηθες εἶναι ὑπολαμβάνω· τὸν μὲν γὰρ[*] ἄλλους τινὰς ἀνθρώπους ἐγκωμιάζοντα, [*] οἳ πολλαχόθεν εἰς μίαν πόλιν συνεληλυθότες οἰκοῦσι γένος ἴδιον ἕκαστος συνεισενεγκάμενος, τοῦτον[*] μὲν δεῖ κατʼ ἄνδρα γενεαλογεῖν ἕκαστον· περὶ δὲ Ἀθηναίων ἀνδρῶν τοὺς λόγους ποιούμενον,[*] οἷς ἡ κοινὴ γένεσις αὐτόχθοσιν οὖσιν ἀνυπέρβλητον τὴν εὐγένειαν ἔχει, περίεργον ἡγοῦμαι εἶναι ἰδίᾳ τὰ γένη ἐγκωμιάζειν.