Ἐπιτάφιος (32-34)

ἔπειτα οὐ τὸν θάνατον ζηλώσουσιν αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ σπουδάσουσιν μιμεῖσθαι ὡς παράδειγμα τὸν τούτων βίον, ἀνθʼ οὗ τὴν ἀρετὴν καταλελοίπασι;

οὐκοῦν ἄξιον εὐδαιμονίζειν αὐτοὺς ἐπὶ τοσαύτῃ τιμῇ; ἢ τίνες⋯φοι λει⋯Ἑλλην⋯τῶν πε⋯παρὰ πο⋯τῆς Φρυγῶν κρατησάσης στρατείας ἐγκωμιασθήσεται;⋯ δὲ τῆς ἐλ⋯τάτοις ε⋯ἅπασιν καὶ λόγοις καὶ ᾠδαῖς[*] ἐπαιν⋯

ἀμφότερα γὰρ ε⋯περὶ Λεωςθένους⋯ καὶ τῶν τελευτησάντων ἐν τῷ πολέμῳ.[*] εἰ μὲν γὰρ ἡδονῆς ἕνεκεν μνημονεύουσιν τὰς τοιαύτας καρτερίας, τί γένοιτʼ ἂν τοῖς Ἕλλησιν ἥδιον ἢ ἔπαινος τῶν τὴν ἐλευθερίαν παρασκευασάντων ἀπὸ τῶν Μακεδόνων;[*] εἰ δὲ ὠφελείας ἕνεκεν[*] ἡ τοιαύτη μνήμη[*] [*] γίγνεται, τίς ἂν λόγος ὠφελήσειεν μᾶλλον τὰς τῶν ἀκουσόντων[*] ψυχὰς τοῦ τὴν ἀρετὴν ἐγκωμιάσοντος[*] καὶ τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας;