κεῖμαι, κεῖσαι Il. 19.319, etc. ( κατά-κειαι h.Merc. 254, Arc. κεῖοι Tab.Defix. in Philol. 59.201), κεῖται Il. 6.47, Hdt. 1.9, 4.62 (v.l. κέεται), IG 1(2).94.25; pl. κεῖνται A. Supp. 242, Ion. κέᾰται Il. 11.659, al., Hdt. ( προσ-κέανται is f.l. 1.133, cf. προσ-κέαται, v.l. - κέονται, Hp. Fract. 6), κείᾰται Mimn. 11.6 ( κατα- Il. 24.567), κέονται Il. 22.510, Od. 16.232, prob. in Alc. 94, συγ-κέονται Aret. SD 2.4; imper. κεῖσο, κείσθω, Il. 18.178, Hdt. 2.171; subj. 3 sg. κέηται Pl. Sph. 257c, Lycurg. 113, Ep. κεῖται (fr. κέy-ε-ται) Il. 19.32, Od. 2.102, al., δια-κέησθε Isoc. 15.259, κείωνται IG 2(2).1176.21; opt. 3 sg. κέοιτο Hdt. 1.67, Hp. Art. 14 ( κατα-), Is. 6.32, Pl. R. 477a; inf. κεῖσθαι Il. 8.126, Hp. Prog. 3, Hdt. 2.127, al., κέεσθαι v.l. in ib. 2, cf. Hp. Aër. 6, Archim. Aequil. 1 Prooem.; part. κείμενος Il. 7.265, etc.: impf. ἐκείμην Od. 13.284, etc., Ep. κείμην 9.434; Ep. 3 sg. κέσκετο 21.41, ( παρε-) 14.521; Ion. 3 pl. ἐκέατο Hdt. 1.167, Ep. κέατο Il. 13.763, κείατο 11.162; κεῖντο 21.426, ( ἐπέ-) Od. 6.19: fut. κείσομαι Il. 18.121, A. Ch. 895, etc., Dor. κεισεῦμαι Theoc. 3.53. (Cf. Skt. śéte ( = κεῖται), also śáyate ‘lie’, Gr. κοίτη, κοιμάομαι, perh. Lat. cunae, etc.):—