Εἰδύλλια (2.11)

δαίμων

δαίμων, ονος, voc. δαίμων S. OC 1480 (lyr.), δαῖμον Theoc. 2.11, ὁ, ἡ,

ἥσυχος

III Adv. -χως A. Supp. 724; κάρτʼ ἂν εἶχον ἡ. E. Supp. 305; ἡ. ναίειν Id. Heracl. 7; gently, cautiously, Id. Or. 698; slowly, πορεύεσθαι X. Cyr. 5.3.53, etc.: Ion. Comp. ἡσυχέστερον Hp. Salubr. 3, 5: Sup., ὡς ἡσυχαίτατα Pl. Chrm. 160a: neut. ἥσυχον, Dor. ἅσυχον, as Adv., v.l. in Theoc. 14.27: pl., ἅσυχα Id. 2.11, 100, 6.12, Hymn.Is. 103. ( Dor. ἁσ- is dub., ἥσυχος, ἡσυχῆ, ἡσυχία codd. Pi., ἡσύχ-ιμος, -ιος, as v.l.)

προσᾴδω

sing to, τὶν ποταείσομαι to thee will I sing, Theoc. 2.11.

προσυμνέω

sing besides, gloss on ποταείσομαι, Sch. Theoc. 2.11.

φαίνω

II give light, shine, φαίνοντες νύκτας . . δαιτυμόνεσσι Od. 7.102, cf. 19.25; of the sun, moon, etc., φ. τινί Ar. Nu. 586 (troch.); εἰς ἅπαντα φ. τὸν οὐρανόν Pl. Ti. 39b; ἀλλά, σελάνα, φαῖνε καλόν Theoc. 2.11; οἱ λύχνοι φ. ἧττον Thphr. Ign. 11; cf. φάω: so ἦρι μὲν φαίνοντι in spring when it shines forth, A. Fr. 304.4 codd. (leg. φανέντι); of the Dioscuri shining in mid-air, E. El. 1234 (anap.): metaph., ἀγανὴ φαίνουσʼ ἐλπίς soft shining hope, A. Ag. 101 (anap., dub.).