σύν
σύν [ῠ], old Att. ξύν; Boeot. σούν IG 7.3171.39 ( Orchom. Boeot., iii B.C.): Prep. with dat. (rarely c. gen., σ. τῶν ἐν αὐτῷ νεκρῶν Mitteis Chr. 129.23 (ii B.C.); σ. ἡρώων IPE 2.383 ( Phanagoria); σ. γυναικός ib. 301 ( Panticapaeum), cf. Ostr. 240.5 (ii A.D.), PLond. 1.113 iv 19 (vi A.D.)):—