σπάω
σπάω, S. Ant. 1003, Ar. Pax 498, etc.: fut. σπάσω [ᾰ] Lyc. 484, ( δια-) Hdt. 7.236, ( ἐπι-) S. Aj. 769: aor. ἔσπᾰσα Il. 13.178 (tm.), Ep. σπάσα 5.859 (tm.), etc.: pf. ἔσπᾰκα Arist. Pr. 930a21, ( ἀν-) Hp. Superf. 22, Ar. Ach. 1069:— Med., fut. σπάσομαι Hp. Vict. 2.38, etc.: aor. ἐσπᾰσάμην Il. 19.387, Hdt. 3.29, Philostr. VA 7.42, Ep. σπασάμην Od. 10.166, Ep. also σπάσσασθε, σπασσάμενος (v. infr.):— Pass., fut. σπασθήσομαι Gal. 16.760, ( δια-) X. An. 4.8.10: aor. ἐσπάσθην Il. 11.458, etc.: pf. ἔσπασμαι Hp. Morb. 1.20, ( δι-) Th. 6.98, etc.; also in med. sense, X. An. 7.4.16, Cyr. 7.5.29. Mostly poet. ( ἕλκω being preferred in Prose):—