ἱερός
ἱερός (v. sub fin.), ά, όν, also ός, όν in the phrase ἱερὸς ἀκτή Hes. Op. 597, 805, Orac. ap. Hdt. 8.77: Ion. and poet. ἱρός, ή, όν (v. sub fin.): Dor. and N. Greek ἱᾰρός IG 2(2).1126.20, etc.: Aeol. ἶρος Sapph. 94.25 L.-P., Alc. Supp. 8.4, but ἴαρος (corr. from ἴερ-) Sapph. 44.6 L.-P.: Sup. ἱερώτατος Ar. Eq. 582 (lyr.), Pl. Lg. 755e.