θερίζω
θερίζω, Boeot. inf. θερίδδειν Ar. Ach. 947 (lyr.): fut. Att. -ιῶ Arist. HA 601b17: aor. ἐθέρισα S. Aj. 239 (anap.), syncop. ἔθρισα A. Ag. 536 (cf. ἀποθρίζω); poet. ἐθέρισσα AP 9.451; later ( subj.) ἐκθερίξω Anacreont. 9.7:— Med. (v. infr.):— Pass., aor. ἐθερίσθην: pf. τεθέρισμαι (v. infr.): ( θέρος):—