ζεύγνυμι
ζεύγνυμι, ζεύγνῡσι A. Pers. 191, ( ὑπο-) Pl. Plt. 309a; 2 pl. imper. ζεύγνῠτε E. Rh. 33 (lyr.); inf. -ύναι ( μετα-) X. Cyr. 6.3.21, Ep. ζευγνῦμεν Il. 16.145; part. ζευγνύς Hdt. 1.206, 4.89; impf. 3 pl. ἐζεύγνῠσαν Id. 7.33, Ep. ζεύγν- Il. 24.783: also ζευγνύω Hdt. 1.205, Plb. 5.52.4, etc.: impf. ἐζεύγνυον Hdt. 4.89 ( Ep. ζεύγν- v.l. Il. 19.393): fut. ζεύξω Pi. I. 1.6, etc.: aor. 1 ἔζευξα Od. 3.478, etc.: late pf. ἔζευχα ( ἐπ-) Philostr. VA 2.14:— Med., Ep. impf. 3 dual ζευγνύσθην Il. 24.281, 3 pl. ἐζεύγνυντο Od. 3.492: fut. ζεύξομαι E. Hec. 469 (lyr.), etc.: aor. 1 ἐζευξάμην Hdt. 3.102, E. Ion 901 (lyr.):— Pass., fut. ζευχθήσομαι ( δια-) Gal. 9.938: aor.1 ἐζεύχθην Pi. O. 3.6, Hdt. 7.6, A. Ag. 842, Pl. Plt. 302e: more commonly aor. 2 ἐζύγην [ῠ] Pi. N. 7.6, E. Supp. 822 (lyr.), ( συ-) Pl. R. 546c: pf. ἔζευγμαι Il. 18.276: plpf. ἔζευκτο Hdt. 4.85.—Usu. in aor. Act. in Hom.: the simple Verb is rare in Att. Prose:—