χάρις
χάρις [ᾰ], ἡ, gen. χάρῐτος: acc. χάριν [ῑ in arsi, Il. 5.874], etc.; also χάριτα Hdt. 6.41, 9.107, E. El. 61, Hel. 1378, X. HG 3.5.16, Phylarch. 24 J., PGen. 47.17 (iv A.D.), etc. (un-Attic, acc. to Moer. p.414P.): χάριταν Gloss.: pl. χάριτες; dat. χάρισι, χαρίτεσσι, Od. 6.237, Il. 17.51, Pi. O. 7.93: ( χαίρω):—