χαρίεις
χαρίεις, χαρίεσσα ( Boeot. χαρίϝεττα Mon.Piot 2.138 (statuette from Thebes, vii/vi B. C.), χαρίεν (for χάριεν, v. infr. IV): gen. χαρίεντος, dat. -εντι: voc. χαρίει, χαρίεν, acc. to Theodos. Can. 1.11, 209 H.: ( χάρις):—