urn:cts:greekLit:tlg0012.tlg002.perseus-grc2:17.485 (line)

ἀλλοδαπός

belonging to another people or land, foreign, Il. 16.550, Od. 17.485, Sapph. 92 [106], Pi. N. 1.22, A. Th. 1082, X. Cyr. 8.7.14, etc.; ἐν ἀλλοδαπῇ in foreign parts, Sammelb. 4284.7 (iii A. D.) :— later ἀλλο-δᾰπής, ές, EM 68.2, cf. Ps.-Callisth. 2.21.

τε

B Ep. (more rarely in other dactylic verse, v. infr. II) τε stands in general or frequentative statements or in statements of what is well known; such statements are freq. made as justifications of a preceding particular statement or of a preceding exhortation to a particular person or persons; the sense of τε thus approaches that of τοι (cf. τοι and τε in Od. 2.276- 7, and cf. Il. 13.115 with 15.203); although associated with numerous particles and other words of particular types (v. infr.) its meaning remains independent of these and applies to the whole sentence in which it stands: αἶψά τε φυλόπιδος πέλεται κόρος ἀνθρώποισιν Il. 19.221; οὐ γάρ τʼ αἶψα θεῶν τρέπεται νόος αἰὲν ἐόντων Od. 3.147; θεοὶ δέ τε πάντα ἴσασιν 4.379, cf. 5.79, 447, 10.306, 17.485, Il. 9.497, 16.688, 17.176, 21.264; ξυνὸς Ἐνυάλιος καί τε κτανέοντα κατέκτα 18.309, cf. Od. 11.537, Il. 24.526; ἤ τʼ ἔβλητʼ ἤ τʼ ἔβαλʼ ἄλλον 11.410; οὐ μὲν γάρ τε κακὸν βασιλευέμεν Od. 1.392; οἳ φύλλοισιν ἐοικότες ἄλλοτε μέν τε ζαφλεγέες τελέθουσιν . . ἄλλοτε δὲ . . Il. 21.464; ἄλλος γάρ τʼ ἄλλοισιν ἀνὴρ ἐπιτέρπεται ἔργοις Od. 14.228, cf. 8.169, 170, 15.400; τοῦ γάρ τε ξεῖνος μιμνήσκεται ἤματα πάντα, ἀνδρὸς ξεινοδόκου, ὅς κεν φιλότητα παράσχῃ ib. 54, cf. 17.322; ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω Il. 17.32; παθὼν δέ τε νήπιος ἔγνω Hes. Op. 218; αἰεὶ γάρ τε νεώτεροι ἀφραδέουσιν Od. 7.294; δύσζηλοι γάρ τʼ εἰμὲν ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπων ib. 307; τοῦ δέ τε πολλοὶ ἐπαυρίσκοντʼ ἄνθρωποι, καί τε πολέας ἐσάωσε Il. 13.733-4; τοῦ μὲν γάρ τε κακοῦ τρέπεται χρὼς ἄλλυδις ἄλλῃ, ἐν δέ τέ οἱ κραδίη στέρνοισι πατάσσει . . , πάταγος δέ τε γίγνετʼ ὀδόντων ib. 279-83; ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο 18.201; νέῳ δέ τε πάντʼ ἐπέοικεν . . κεῖσθαι 22.71; κατέλεξεν ἅπαντα κήδεʼ ὅσʼ ἀνθρώποισι πέλει, τῶν ἄστυ ἁλώῃ· ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει, τέκνα δέ τʼ ἄλλοι ἄγουσι, βαθυζώνους τε γυναῖκας 9.592- 4, cf. 22.492, 495, 499; νεμεσσῶμαί γε μὲν οὐδέν· καὶ γάρ τίς τʼ ἀλλοῖον ὀδύρεται ἄνδρʼ ὀλέσασα . . ἢ Ὀδυσῆʼ Od. 19.265; σχέτλιε, καὶ μέν τίς τε χερείονι πείθεθʼ ἑταίρῳ . . , αὐτὰρ ἐγὼ θεός εἰμι 20.45, cf. 23.118, Il. 2.292, 9.632; νῦν δὲ μνησώμεθα δόρπου· καὶ γάρ τʼ ἠΰκομος Νιόβη ἐμνήσατο σίτου κτλ. 24.602 (where a general inference is implied); ὃν Βριάρεων καλέουσι θεοί, ἄνδρες δέ τε πάντες Αἰγαίωνʼ 1.403, cf. 2.814, 5.306, 10.258, 14.290; sts. of repeated action by particular persons, ἄλλοτε μέν τε γόῳ φρένα τέρπομαι Od. 4.102; οὐ μὰ γὰρ Ἀπόλλωνα Διὶ φίλον, ᾧ τε σύ, Κάλχαν, εὐχόμενος . . θεοπροπίας ἀναφαίνεις Il. 1.86; ἡ δὲ . . μʼ αἰεὶ . . νεικεῖ, καί τέ μέ φησι μάχῃ Τρώεσσιν ἀρήγειν ib. 521; μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θεά, Θέτις ἀργυρόπεζα, διχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλοσδε 9.410.

ἀλλοδαπός

ἀλλοδαπός -ή, -όν [ἄλλος. Second element doubtful.] 1 Foreign, alien Il. 19.324, Il. 24.382: Od. 8.211, Od. 9.36, Od. 14.231, Od. 17.485, Od. 20.220, Od. 23.219. 2 Absol., a foreigner or alien Il. 3.48, Il. 16.550: Od. 3.74 = Od. 9.255.