Quae venit, aeolio Boreas licet insonet antro:
 Mulcebit Zephyris aequora tota dies. Tertia lux oritur: ventis ne nauita credas:
 Diuersam faciem nam gerit ista sibi. Aliger hinnit equus: Pallantida poscit eandem:
 Noster in assueto puluere currus eat.
 Forte dei mater comitata sedebat amore:
 Straminis ad cunas, numinis ante bouem.
 Aduenere duces, coelum sydusque secuti:
 Tres fuerant: ex his primus adhinnit equus.
 Nato gratus erat, firmis adoleuerat annis:
 Muneris hinnitus fit memor acris equi.
 Versus enim huic mitis nos et mox astra petemus
 (Sic placitum) coelum tu quoque dixit adi.
 Finierat: precium vocis quo grande teneret:
 De coeli fictus Pegasus arce cadit.
 Quaque cadit, celer hic velut e ceruice Medusae,
 Tradita gorgonei signa recepit equi. Tunc quoque quum vento, quum plenus nubibus aer:
 Aethereis pisces Phoebus adibit equis.
 Qui modo fert claues, tendebat in aequore rete,
 Talia tendenti quum mouet ore deus.
 Aequora qui conto rimaris: findis et alno:
 Ad sacra, sic iubeo, iam mea Petre veni.
 
 Altera lympha manet tibi: retibus altera praeda:
 Dixerat: aequoreas ille reliquit aquas.
 Indeque de multis, quos iactu cepit in vndis:
 Proiecit pisces laetus in astra duos.
 Proiectisque inquit: vitae monumenta prioris
 Este: frequens populus iam mihi piscis erit.
 Dixit: et vt fuerant iacti, nodantur in astris:
 Hic patrium et Boream respicit, ille Notum. Inde vbi se tollet nitido Tithonia vultu:
 Et pellet gelidae candida noctis equos.
 Thura sibi poscet: quae fert ab Apolline nomen:
 Paruaque supplicibus dentibus ara datur.
 Hinc decor, hinc risus, hinc vis, et vita fouetur:
 Ordine sint ergo te rogo diua suo.
 Quemque tibi tuleras, illis depelle dolorem:
 Praeterea quicquid posse nocere putas.
 Est et si qua grauis tandem ventura senectus:
 Efficias ne tunc os sit inerme meum.