Videamus nunc, an sicut naturae et causae argumenta virgini 
quoque competere monstravimus, ita etiam disciplinae ecclesiasticae
praescripta de muliere in virginem spectant. Non permittitur 
mulieri in ecclesia loqui, sed nec docere, nec tinguere, nec offerre,
nec ullius virilis muneris, nedum sacerdotalis officii sortem
 

sibi vindicare. Quaeramus, an aliquid horum virgini liceat. Si
virgini non licet, sed in omnibus eadem condicione subicitur, et
necessitas humilitatis cum muliere censetur, unde illi unum hoc
licebit quod omni feminae non licet? Quid praerogativae meretur
adversus condicionem suam, si qua virgo est, et carnem suam
sanctificare proposuit? Idcirco velaminis venia fit illi, ut in ecclesiam
notabilis et insignis introeat, ut honorem sanctitatis in libertate
capitis ostendat? Potuit Potuit dignius honorari aliqua praerogativa
virilis aut gradus aut officii. Plane scio alicubi virginem in viduatu
ab annis nondum viginti collocatam. Cui si quid refrigerii debuerat
episcopus, aliter utique salvo respectu disciplinae praestare potuisset,
ne tale nunc miraculum, ne dixerim monstrum, in ecclesia
denotaretur, virgo vidua, hoc quidem portentuosior, quod nec qua
vidua caput texit, utrumque se negans, et virginem, quae vidua
deputetur, et viduam, quae virgo dicatur. Sed ea auctoritate illic
sedet intecta qua et virgo, ad quam sedem praeter annos sexaginta
 non tantum univirae, id est nuptae, aliquando eliguntur,
sed et matres, et quidem educatrices filiorum, scilicet ut experimentis
 

omnium affectuum structae et facile norint ceteras et
consilio et solatio iuvare, et ut nihilominus ea decucurrerint per
quae femina probari potest. Adeo nihil virgini ad honorem de
loco permissum est.