Proprium iam negotium passus meae opinionis Latine quoque 
ostendam virgines nostras velari oportere ex quo transitum
aetatis suae fecerint: hoc exigere veritatem, cui nemo praescribere
potest, non spatium temporum, non patrocinia personarum, non
privilegium regionum. Ex his enim fere consuetudo initium ab
aliqua ignorantia vel simplicitate sortita in usum per successionem
corroboratur et ita adversus veritatem vindicatur. Sed dominus 
noster Christus veritatem se, non consuetudinem, cognominavit.
Si semper Christus, et prior omnibus, aeque veritas sempiterna
et antiqua res. Viderint ergo quibus novum est quod sibi vetus
est. Haereses non tam novitas quam veritas revincit. Quodcumque
adversus veritatem sapit, hoc erit haeresis, etiam vetus consuetudo.
Ceterum suo vitio quis quid ignorat. Quod autem ignoratur
fuit tam requirendum quam recipiendum quod agnoscitur.
Regula quidem fidei una omnino est, sola immobilis et irreformabilis,
credendi scilicet in unicum deum omnipotentem, mundi
conditorem, et filium eius Iesum Christum, natum ex virgine Maria,
 
crucifixum sub Pontio Pilato, tertia die resuscitatum a mortuis,
receptum in caelis, sedentem nunc ad dexteram patris, venturum
iudicare vivos et mortuos per carnis etiam resurrectionem. Hac
lege fidei manente cetera iam disciplinae et conversationis admittunt
novitatem correctionis, operante scilicet et proficiente usque
in finem gratia dei. Quale est enim, ut diabolo semper operante
et adiciente cottidie ad iniquitatis ingenia opus dei aut cessaverit
aut proficere destiterit? cum propterea paracletum miserit dominus,
ut, quoniam humana mediocritas omnia semel capere non
poterat, paulatim dirigeretur et ordinaretur et ad perfectum perduceretur
disciplina ab illo vicario domini, spiritu sancto. Adhuc,
 inquit, multa habeo loqui vobis, sed nondum potestis ea baiulare:
cum venerit ille spiritus veritatis, deducet vos in omnem veritatem
et supervenientia renuntiabit vobis. Sed et supra de hoc eius opere
pronuntiavit. Quae est ergo paracleti administratio, nisi haec,
quod disciplina dirigitur, quod scripturae revelantur, quod intellectus
reformatur, quod ad meliora proficitur? Nihil sine acta(??)e
 est, omnia tempus expectant. Denique Ecclesiastes, Tempas,
inquit, omni rei. Aspice ipsam creaturam paulatim ad fru(??)
promoveri. Granum est primo, et de grano frutex oritur, et de
frutice arbuscula enititur. deinde rami et frondes invalescunt et
tetum arboris nomen expanditur, inde germinis tumor et flos de
germine solvitur, et de flore fructus aperitur: is quoque rudis
aliquamdiu et informis paulatim aetatem suam dirigens eruditur in
mansuetudinem saporis. Sic et iustitia (nam idem deus i(??)slitiae
et creaturae) primo fuit in rudimentis, natura deum metuens: dehinc
per legem et prophetas promovit in infantiam, dehinc per
evangelium efferbuit in iuventutem, nunc per paracletum componitur
in maturitatem. Hic erit solus a Christo magister et dicendos
et verendus. Non enim ab se loquitur, sed quae mandantur a
Christo. Hic solus antecessor, quia solus post Christum. Hunc
 

qui receperunt, veritatem consuetudini anteponunt. Hunc qui audierunt
usque, non olim, prophetantem, virgines contegunt.