Ne illa quidem impatientiae species excusatur, [in amissione 
 nostrorum] cui aliqua doloris patrocinatur adsertio. 
 praeponendus est enim respectus denuntiationis apostoli, 
 qui ait: ne contristemini dormitione cuiusquam, 
 sicut nationes, quae spe carent. et merito. credentes 
 enim resurrectionem Christi in nostram quoque credimus. 
 propter quos ille et obiit et resurrexit. ergo cum constet de 
 resurrectione mortuorum, uacat dolor mortis, uacat et impa* 
 tientia doloris. cur enim doleas, si perisse non credis? cur 
 impatienter feras subductum interim quem credis reuersurum? 
 profectio est quam putas mortem. non est lugendus qui antecedit, 
 sed plane desiderandus. id quoque desiderium patientia

 1] cf. Matth. 12, 36. 18] I Thess. 4, 13. 

 2 dominus arcet B, dominus PMNF 8 admonuerat Blmg hic iam 
 aide scripst: hic iam de PM, hic de N, ne iam de F, adiciam de 
 OehUrus uoluptatem scripsi: uoluntatem PMNF, uoluntate RB, 
 uoluptate Oel reliqui 4 iniuria P (a ex ę), iniuriae MNF patientiam 
 P, patientia MNF, (in)pationtia fort . 6 concedet. F 8 misit 
 scripsi: remisit P (r del. R) MNF, emisit R uulgo 12 abis Gel: 
 ibis PMNFB 14 uoluptas Urs: uoluntas PMNF 15 excusator F in 
 amissione nostrorum seclusi 16 cui scripsi: ubi PMNF 22 uacat 
 (alt.)-doloris om. F 23 enim F, ergo PMN 
 
 
 temperandum. cur enim. immoderate feras. abisse quem mox, 
 subsequeris? ceterum impatientia in huiusmodi et spei nostrae 
 male ominatur et fidem praeuaricatur. et Christum laedimus, 
 cum euocatos quosque ab illo quasi miserandos non aequanimiter 
 accipimus. cupio, inquit apostolus, recipi iam et 
 esse cum domino. quanto melius ostendit uotum! Christianorum 
 ergo uotum, si alios consecutos impatienter dolemus, 
 ipsi consequi nolumus.