Haec ratio servabatur apud providentiam dei, pro temporibus
omnia modulantis, ne quis ex diverso ad deiciendam propositionem
nostram, Cur ergo, dicat, non statim deus aliquam victus
constituit castigationem, quinimmo et auxit permissionem? Nam
in primordio quidem herbidum solummodo et arboreum homini
 pabulum addixerat: Ecce dedi vobis omne foenum sementivum
seminans semen quod est super terram, et omne lignum quod habet
in semetipso fructum seminis sementivi vobis erit in escam.
Postea vero ad Noë enumerata subiectione omnium bestiarum terrae
et volatilium caeli et moventium in terra et piscium maris et omnis
 serpentis, Erunt, inquit, vobis in escam: velut holera foeni dedi
 

vobis universa, verum carnem in sanguine animae suae non edetis.
Nam et hoc ipso, quod eam solam carnem esui eximit cuius anima
non per sanguinem effunditur, omnis reliquae carnis usum concessisse
manifestum est. Ad haec respondemus non competisse
onerari hominem aliqua adhuc abstinentiae lege, qui cum maxime
tam levem interdictionem unius scilicet pomi tolerare non potuit;
remissum itaque illum libertate ipsa corroborandum. Aeque post
diluvium in reformatione generis humani suffecisse unam interim
legem a sanguine abstinendi, permisso usu ceterorum. Iam enim
iudicium dominus ostenderat per diluvium, adhuc etiam comminatus
fuerat per exquisitionem sanguinis de manu fratris et de manu 
bestiae omnis. Itaque iustitiam iudicii praeministrans materiam
libertatis emisit per veniam supparans disciplinam, permittens omnia,
ut demeret quaedam, plus exacturus, si plus commisisset, abstinentiam
imperaturus, cum indulgentiam praemisisset, quo magis,
ut diximus, primordiale delictum expiaretur maioris abstinentiae
operatione in maioris licentiae occasione.