Sed quia duos unum uolunt esse, ut idem pater et 
 filius habeatur, oportet et totum de filio examinari, an sit et

 11] I Cor. 15, 24. 12] I Cor. 15, 25. 14] Ps. 109, 1. 16] I 
 Cor. 15, 28. 

 6 deputo acripsi: puto PMF 9 in auo statu manet F 11 fine: <(tonc 
 finis,) fort . 16 illi om. F 19 filium seclusi 22 si addidit B3, om. 
 PMFR1 26 qui tradidit et cui tradidit regnum P (inuertit ordinem R 
 sec, Hirsaugiensem) 27 aubicit P (e 8 . u. add. R) et cui subiecit 
 wid. R, om. PMF 28 esse uolunt F 29 oportet in totum fort . 
 
 
 qui sit et quomodo sit, et ita res ipsa formam suam scripturis, 
 et interpretationibus earum patrocinantem, uindicabit. 
 aiunt quidam et Genesim in Hebraico ita incipere: in principio 
 deus fecit sibi filium. hoc ut firmum non sit, 
 alia me argumenta deducunt de ipsa dei dispositione, qua 
 fuit ante mundi constitutionem ad usque filii generationem. 
 ante omnia enim deus erat solus, ipse sibi et mundus et 
 locus et omnia, solus autem, quia nihil aliud extrinsecus 
 praeter illum. ceterum ne tunc quidem solus; habebat enim 
 secum quam habebat in semetipso, rationem suam scilicet. 
 rationalis enim deus, et t ratio in ipsum prius et ita ab ipso 
 omnia. quae ratio sensus ipsius est, hanc Graeci λόγον 
 dicunt, quo uocabulo etiam sermonem appellamus, ideoque 
 iam in usu est nostrorum per simplicitatem interpretationis 
 sermonem dicere in primordio apud deum fuisse, cum magis 
 rationem competat, [antiquiorem haberi] quia non sermonalis 
 a principio sit rationalis deus [etiam ante principium] et quia 
 ipse quoque sermo ratione consistens priorem eam ut substantiam 
 suam ostendat. tamen et sic nihil interest. nam etsi deus 
 nondum sermonem suum miserat, proinde eum cum ipsa et 
 in ipsa ratione intra semetipsum habebat, tacite cogitando 
 et disponendo secum quae per sermonem mox erat dicturus. cum 
 ratione enim sua cogitans atque disponens (sermone,) sermonem 
 eam efficiebat, quam sermone tractabat. id quo facilius intellegas, 
 ex te ipso; amo, recognosce ut ex imagine et

 11] cf. Ioh. 1, 8. 25] cf. Gen. 1, 26. 

 1 ipsa res P (inuertit ordinem R) 2 patrocinantem scripsi: patrocinantibna 
 PMF 3 quidam Ciacconitis: quidem ]\'MF 5 argumejita me 
 F dedncunt = docent, ut deductor (229,1) = doctor de scripsi: ab 
 PMF 8 aliud om. P 10 rationem, suam scilicet Oehlerus 11 ipeum 
 JIP (corr . Q in o R), ipso FRuulgo et ratio in ipsum <ipso) prius et 
 ita ab ipso alia fort . 12 cst. hanc uulgo AOrON M, logon PF 
 16 competat scil . dicere in primordio apud deum fuisse antiquiorem haberi 
 neclusi 17 sit scripsi: sed PMF etiam ante principium seclusi 23 aermone 
 addidi 24 id quo scripsi: id quod MF, idque quo P 25 amo, recoenosce 
 scripsi: amore cognosce MF, a me recognosce P, ante recognosce Urs 
 
 
 similitudine dei, quod habeas et tu in temetipso rationem, qui es 
 animal rationale, a rationali scilicet artifice non tantum factus. 
 sed etiam ex substantia ipsius animatus. uide, cum tacitus 
 tecum ipse congrederis ratione, hoc ipsum agi intra te occurrente 
 ea tibi cum sermone ad omnem cogitatus tui motum, 
 ad omnem sensus tui pulsum. quodcumque cogitaueris, sermo 
 est; quodcumque senseris, (o)ratio est. loquaris illud necesse 
 est in animo, et dum loqueris, conlocutorem pateris sermonem, 
 in quo inest haec ipsa ratio, qua cum. eo cogitans 
 loquaris, per quem loquens cogitas. ita secundus quodammodo 
 in te est sermo. [per quem loqueris cogitando et per quem 
 cogitas loquendo; ipse sermo alius est.] quanto ergo plenius 
 hoc [agitur] in deo, cuius tu quoque imago et similitudo 
 censeris? [quod habeat in se etiam tacendo rationem et in 
 ratione sermonem] possum itaque non temere praestruxisse et 
 tunc deum ante uniuersitatis constitutionem solum non fuisse. 
 habentem in semetipso proinde- rationem et in ratione sermonem, 
 quem secundum a se fecerat agitando intra se.