Erant plane qui et tunc non intellegerent. Quoniam et Thomas
 aliquamdiu incredulus. Domine, inquit, non scimus quo eas,
 et quomodo viam novimus? Et Iesus: Ego sum via, veritas et
vita: nemo venit ad patrem nisi per me; si cognovissetis me, cognovissetis
et patrem; sed abhinc nostis illum, et vidistis illum.
Et pervenimus iam ad Philippum, qui spe excitatus videndi patris,
nec intellegens quomodo visum patrem audisset, Ostende, inquit,
 nobis patrem, et sufficit nobis. Et dominus: Philippe, tanto tempore
vobiscum sum, et non cognovistis me? Quem dicit cognosci
ab illis debuisse (hoc enim solum discuti oportet), quasi patrem,
an quasi filium? Si quasi patrem, doceat Praxeas tanto tempore
 

Christum cum eis conversatum patrem aliquando non dico intellegi,
verum vel aestimari potuisse. Nobis omnes scripturae, et veteres
Christum dei, et novae filium dei, praefiniunt. Hoc et retro praedicabatur,
hoc et ab ipso Christo pronuntiabatur, immo iam et ab
ipso patre coram de caelis filium profitente et filium glorificante:
Hic est filius meus; et, Glorificavi, et glorificabo. Hoc et a discipulis 
credebatur,
 hoc et a Iudaeis non credebatur; hoc se volens
credi ab illis omni hora patrem nominabat, et patrem praeferebat,
et patrem honorabat. Si ita est, ergo non patrem tanto tempore
secum conversatum ignoraverant, sed filium, et dominus, eum se
ignorari exprobrans quem ignoraverant, eum utique agnosci volebat
quem tanto non agnosci tempore exprobraverat, id est filium. Et
apparere iam potest quo modo dictum sit: Qui me videt, videt et 
patrem, scilicet quo et supra: Ego et pater unum sumus. Quare? 
quia, Ego ex deo exivi et veni; et, Ego sum via; Nemo ad patrem
venit nisi per me; et, Nemo ad me venit nisi pater eum adduxerit; 
et, Omnia mihi pater tradidit; et, Sicut pater vivificat, ita et filius;
et, Si me cognovistis, et patrem cognovistis. Secundum haec enim
vicarium se patris ostenderat, per quem pater et videretur in factis,
et audiretur in verbis, et cognosceretur in filio, facta et verba
patris administrante; quia invisibilis pater, quod et Philippus didicerat
in lege, et meminisse debuerat: Deum nemo videbit, et vivet. 
Et ideo suggillatur patrem videre desiderans, quasi visibilem, et
instruitur visibilem eum in filio fieri ex virtutibus, non ex personae
repraesentatione. Denique si patrem eundem filium vellet intellegi
dicendo, Qui me videt, patrem videt, quomodo subicit, Non credis 
quia ego in patre, et pater in me? Debuerat enim subiunxisse,
Non credis quia ego sum pater? Aut quo exaggeravit, si
non illud manifestavit quod voluerat intellegi, se scilicet filium
esse? Porro dicendo, Non credis quia ego in patre, et pater in
me, propterea potius exaggeravit, ne, quia dixerat, Qui me vidit,
et patrem vidit, pater existimaretur, quod nunquam existimari se
voluit, qui semper se filium et a patre venisse profitebatur. Igitur
et manifestam fecit duarum personarum coniunctionem, ne pater
seorsum quasi visibilis in conspectu desideraretur, et ut filius
repraesentator patris haberetur. Et nihilominus hoc quoque interpretatus
est, quomodo pater esset in filio, et filius in patre. Verba, 
inquit, quae ego loquor vobis, non sunt mea, utique quia patris;
 

pater autem manens in me facit opera. Per opera ergo virtutum
et verba doctrinae manens in filio pater per ea videtur per quae
manet, et per eum in quo manet, ex hoc ipso apparente proprietate
 utriusque personae, dum dicit, Ego sum in patre, et pater in
 me. Atque adeo, Credite, ait. Quid? Me patrem esse? Non puto
 scriptum esse, sed, Quia ego in patre, et pater in me, si quo
minus, vel propter opera credite, ea utique opera per quae pater
in filio, non visu, sed sensu videbatur.