Quoquo tamen, inquis, modo substantia creatoris delicti 
 capax inuenitur, cum adflatus dei, id est anima, in homine 
 deliquit nec potest non ad originalem summam referri corruptio 
 portionis. ad hoc interpretanda erit qualitas animae. inprimis 
 tenendum quod Graeca scriptura signauit, adflatum nominans, 
 non spiritum. quidam enim de Graeco interpretantes non

 4] cf. Ez. 18, 23; 33, 11; II Petro 3, 9. 11] Ps. 103, 4. 26] cf. 
 tien. 2, 7. 

 3 et addidi 10 parenthesin indicaui 14 parenthesin indicaui 
 15 eum Rig: cum MB conuenisset. postremo uulgo 17 malim: 
 sed potius defectione earum fecisset infirmum 20 dei scripsi: eius 
 JtfR 21 quoquo tamen modo — aliquo tamen modo (Eny), sed nescio 
 an lacuna sit statuenda sic fere explenda: quoquo-modo <institutionem 
 audebis defendere legislatoris) 23 originalem R, originem M 
 
 
 recogitata differentia nec curata proprietate uerborum pro 
 adflatu spiritum ponunt et dant haereticis occasionem spiritum 
 dei delicto infuscandi, id est ipsum deum. et usurpata iam 
 quaestio est. intellege itaque adflatum minorem spiritu esse. 
 ut aurulam eius, et si de spiritu accidit, non tamen spiritum. 
 nam et aura uento rarior, et si de uento aura, non tamen 
 uentus. [aura] capit etiam imaginem spiritus dicere flatum. 
 nam et ideo homo imago dei, id est spiritus; deus enim 
 spiritus. imago ergo spiritus flatus. porro imago ueritati non 
 usquequaque adaequabitur. aliud est enim secundum ueritatem 
 esse, aliud ipsam ueritatem esse. sic et adflatus, cum imago 
 sit spiritus, non potest ita imaginem dei comparare, ut, quia 
 ueritas, id est spiritus, id est deus, sine delicto est, ideo et 
 imago, id est adflatus, (id est homo,) non debuerit admisisse 
 delictum. in hoc erit imago minor ueritate et adflatus spiritu 
 inferior, habens illas utique lineas dei, qua inmortalis, [anima] 
 qua libera et sui arbitrii, qua praescia plerumque, qua rationalis, 
 capax intellectus et scientiae, tamen et in his imago 
 et non usque ad ipsam uim diuinitatis; sic nec usque ad 
 integritatem a delicto, quia hoc soli deo cedit, id est ueritati. 
 et hoc solum imagini non licet. sicut enim imago, cum omnes 
 lineas exprimat ueritatis, ui tamen ipsa caret, non habens 
 motum, ita et anima, imago spiritus, solam uim eius exprimere 
 non ualuit, id est non delinquendi felicitatem. ceterum 
 non esset anima, sed spiritus, nec homo qui animam sortitus 
 est, sed deus. et alias autem non omne, quod dei erit, deus 
 habebitur, ut expostules deum et adflatum, id est uacuum a 
 delicto, quia dei sit adflatus. nec tu enim, si in tibiam flaueris.

 2 spiritum R, spirituum MF 4 spiritu Pam: spiritum MR 5 ot 
 aurulam eius, et si de spiritu accidit scripsi: etsi de spiritu accidit ut 
 aurulam eius MR 6 uento-aura orn. F 7 aura seclusi 9 flatus M. 
 aMatus R 12 compariare Ciacconitis (sed imaginem dei intellege hominem) 
 13 id est deus deleri uult Eng ideo et imago, id est adflatas, 
 <id est homo) scripsi: ideo et adflatus id est imago MR 14 debuerit 
 oni. M 16 anima seclusi 22 ueritati sui M 24 felicitatem MR, 
 facultatem Pam 25 nec homo-sed deus om. F 
 
 
 hominem tibiam feceris, quamquam de anima tua flaueris. 
 sicut et deus de spiritu suo. denique cum manifeste scriptura 
 dicat flasse deum in faciem hominis et factum hominem in 
 animam uiuam, non in spiritum uiuificatorem, separauit eam 
 a condicione factoris. opus enim aliud sit necesse est ab 
 artifice, id est inferius artifice. nec urceus enim factus a figulo 
 ipse erit figulus; ita nec adflatus factus a spiritu ideo erit 
 spiritus. ipsum quod anima uocitatus est flatus, uide, ne etiam 
 de adflatus condicione transierit in aliquam diminutiorem qualitatem. 
 ergo, inquis, dedisti animae infirmitatem supra negatam. 
 plane, cum illam exigis deo parem, id est delicti inmunem, 
 dico infirmam; cum uero ad angelum prouocatur, fortiorem 
 defendam necesse est dominum uniuersitatis, cui iam angeli 
 administrant, qui etiam angelos iudicaturus est, si in dei lege 
 constiterit, quod in primordio noluit. hoc ipsum ergo potuit 
 adflatus dei admittere; potuit, sed non debuit. potuisse enim 
 habuit per substantiae exilitatem, qua adflatus, non spiritus, 
 non debuisse autem per arbitrii potestatem, qua liber, non 
 seruus, adsistente amplius demonstratione non delinquendi sub 
 comminatione moriendi, qua substrueretur substantiae exilitas 
 et regeretur sententiae libertas. itaque non per illud iam 
 uideri potest anima deliquisse, quod illi cum deo adfine est. 
 id est per adflatum, sed per illud, quod substantiae accessit. 
 id est per liberum arbitrium, a deo quidem rationaliter adtributum, 
 ab homine uero qua uoluit agitatum. quod si ita se 
 habet, omnis iam dei dispositio de mali exprobratione purgatur. 
 libertas enim arbitrii non ei culpam suam respuet, a quo data 
 est, sed a quo non ut debuit administrata est. quod denique 
 malum describes creatori?si delictum hominis, non erit dei quod 
 est hominis, nec idem habendus est delicti auctor qui inuenitur 
 interdictor, immo et condemnator. si mors malum, nec mors

 3] cf. Gen. 2, 7. 13] cf. Hebr. 1, 14. 14] cf. I Cor. 6, 3. 

 8 ne etiam M, etiam ne R 9 diminutiorem MF, deminutiorem R 
 uulgo 26 habet Leopoldus: habent MR 29 describes R, discribes M 
 81 condemnator, si mortem, [malum] fort . 
 
 
 comminatori suo, sed contemptori faciet inuidiam. ut auctori. contemnendo 
 enim eam fecit, non utique futuram, si non contempsisset.