Sit nunc, benedicti, carcer etiam Christianis molestus. Vocati 
sumus ad militiam dei vivi iam tunc, cum in sacramenti verba
respondemus. Nemo miles ad bellum cum deliciis venit nec de
cubiculo ad aciem procedit, sed de papilionibus expeditis et substrictis,
ubi omnis duritia et inbonitas et insuavitas constitit.
Etiam in pace labore et incommodis bellum pati iam ediscunt in
armis deambulando, campum decurrendo, fossam moliendo, testudinem
destinando, desudando. Sudore omnia constant, ne corpora
atque animi expavescant de umbra ad solem et sole ad gelum,
de tunica ad loricam, de silentio ad clamorem, de quiete ad
 

tumultum. Proinde vos, benedicti, quodcunque hoc durum est,
ad exercitationem virtutum animi et corporis deputate. Bonum
agonem subituri estis, in quo agonothetes deus vivus est, xystarches
spiritus sanctus, corona aeternitatis brabium angelicae
substantiae, politia in caelis, gloria in saecula saeculorum.
Itaque epistates vester Christus Iesus, qui vos spiritu unxit et ad
hoc scamma produxit, voluit vos ante diem agonis ad duriorem
tractationem a liberiore condicione seponere, ut vires corroborarentur
 

in vobis. Nempe enim et athletae segregantur ad strietiorem
disciplinam, ut robori aedificando vacent. Continentur a
luxuria, a cibis laetioribus, a potu iocundiore, coguntur, cruciantur,
fatigantur: quanto plus in exercitationibus laboraverint, tanto
plus de victoria sperant. Et illi, inquit apostolus, ut coronam corruptibilem 
consequantur. Nos aeternam consecuturi carcerem nobis
pro palaestra interpretamur, ut ad stadium tribunalis bene
exercitati incommodis omnibus producamur, quia virtus duritia extruitur,
mollitia vero destruitur.