I. Discedatur itaque ab illa, quam supra diiimus, Christiani 
 nominis praerogatiua, ut putemus, quia simus cunctis gentibus 
 religiosiores, debere nos esse etiam fortiores. nam cum, ut 
 diximus, hoc sit hominis Christiani fides, fideliter Christum 
 credere, et hoc sit Christum fideliter credere, Christi mandata 
 seruare, fit absque dubio ut nec fidem habeat qui infidelis est 
 nec Christum credat qui Christi mandata conculcat, ac per 
 hoc totum in id reuoluitur, ut qui Christiani hominis opus 
 non agit, Christianus non esse uideatur; nomen enim sine 
 actu atque officio suo nihil est. nam, sicut ait quidam in 
 soriptis suis, quid est aliud principatus sine meritorum sublimitate 
 nisi honoris titulus sine homine, aut quid est dignitas 
 in indigno nisi ornamentum in luto? itaque, ut isdem uerbis 
 etiam nos utamur, quid est aliud sanctum uocabulum sine 
 merito nisi ornamentum in Into ? sicut etiam per diuinas 
 litteras sacer sermo testatus est dicens: circulus aureus 
 in naribus suis, mulier pulchra et fatua. et in nobis 
 itaque Christianum uocabulum quasi aureum decus est: quo 
 si indigne utimur, fit ut sues cum ornamento esse uideamur. 
 denique qui uult plenius scire uocabula nihil esse sine rebus, 

 11 Salu. ad eccL II, 37 17 Pron. 11, 22 

 2 Discedatur ex Discoditur in v corr . Brassicanus: DiscmrB d 
 DISCEDITUR B QUA Å qUę B 3 Bcimus sed c punct. Å 
 4 etiam om. B 9 hominis B 10 nomen] nõn A 13 sine 
 nomine B 15 uocabulum bis habet T sed semel punetatum, item v; 
 quodnon silentio praeterii guia nostrum de communi utriusque cod. 
 fonte iudicivm (cf. Sitg.-Ber. p. 18 sq.) confirmare uidetur 16 ornamento 
 d sed s . o fin, scr. m . 2 f 17 testatus est B corr. ex testatnr 
 19 quod si B 
 
 
 respiciat quomodo innumerabiles populi cessantibus meritis 
 etiam nomina perdiderunt. duodecim Hebraeorum tribus, cum 
 electae quondam a deo essent, duo nomina sacrosancta acceperunt: 
 et populus enim dei et Israhel appellatae sunt. sic 
 quippe legimus: audi populus meus, et loquar; Israhel, 
 et testificabor tibi. ergo Iudaei aliquando utrumque, 
 nunc neutrum. nam nec dei populus dici potest qui 
 cultum dei olim reliquit, nec uidens deum qui dei filium 
 denegauit, sicut scriptum est: Israhel uero me non cognouit, 
 et populus me non intellexit. propter quodio 
 etiam alibi deus noster de Iudaeorum plebe loquitur ad prophetam 
 dicens: uoca nomen eius, nondilecta. et iterum 
 ad Iudaeos ipsos: uos non estis populus meus, et ego 
 non sum deus uester. cur autem hoc de eis diceret et 
 ipse alibi euidenter ostendit; sic quippe ait: dereliquerunt 
 uenam aquarum uiuentium dominum. et iterum: 
 uerbum, inquit, domini proiecerunt et sapientia 
 nulla est in illis.