XXVIIII. RURICIUS EUFRASIO SUO SALUTEM. Miror sanctitatem uestram post tantorum et talium uirorum 
 indicia potius quam rescripta etiam inscitiae meae quaesisse 
 sententiam. quod uos magis pro necessitudine quam necessitate 
 fecisse conicio, ne, cuius tanti habetis praecipuum in animo 
 tenere cultum, uideremini in negotio praetermisisse consensum. 
 unde gratias ago indiuiduae mihi in Christo germanitati uestrae, 
 quod ita de nobis praesumere et iudicare dignamini, ut nihil 
 habeamus aut in caritatis simplicitate subdolum aut in ueritatis 
 puritate fucatum. reddo itaque debitum unanimitatis officium 
 et de causa, qua mihi scribere dignati estis, idem me 
 quod et fratres nostros sentire significo. sed, quid facto opus 
 sit uel quid mihi potissimum fieri debere uideatur, per diaconem 
 uestrum uerbo fideliter intimaui, quae longum fuit litteris 
 indicari. ora pro me.