robur enervatum gereret sine laude palaestrae. 1inlecebrosus enim sapor est et pestifer horum,quae, dum praetereunt, miro oblectamine mentes inplicitas vinctasque tenent, vincenda voluptas,elaqueanda animi constantia, ne retinaclismollibus ac lentis nexa et captiva prematur.luctandum summis conatibus, inter acerbasectandum virtutis iter, ne suavia fluxae condicionis amet, nimium ne congerat aurum,ne varios lapidum cupide spectare coloresambitiosa velit, ne se popularibus aurisostentet pulchroque inflata tumescat honore,ne natale solum, patrii ne iugera ruris tendat et externos animum diffundat in agros,et ne corporeis addicat sensibus omnequod vult aut quod agit, ne praeferat utile iusto,spemque in me omnem statuat numquam perituraquae dedero, longoque die mea dona trahenda.’haec igitur spondente Deo quis fortis et acer virtutisque capax breve quidque perennibus in sepraetulerit? vel quis sapiens potiora putaritgaudia membrorum quam vivae praemia mentis? nonne hominem ac pecudem distantia separat una,