effigians quod morbus edat, quod crimine multosordeat, informi tumulus quod tabe resolvat.ast alii pietatis amor placidumque medendi ingenium, recreans homines, mortalia servans.Testamenta duo fluxerunt principe utroque:tradidit iste novum melior, vetus illud acerbus.’haec tua, Marcion, gravis et dialectica vox est,immo haec attoniti phrenesis manifesta cerebri. novimus esse patrem scelerum, sed novimus ipsumhaudquaquam tamen esse Deum, quin immo gehennaemancipium, Stygio qui sit damnandus Averno,Marcionita Deus, tristis, ferus, insidiator,vertice sublimis, cinctum cui nubibus atris anguiferum caput et fumo stipatur et igni,liventes oculos subfundit felle perustoinvidia inpatiens iustorum gaudia ferre.hirsutos iuba densa umeros errantibus hydrisobtegit et virides adlambunt ora cerastae. ipse manu laqueos per lubrica fila reflexosin nodum revocat, facilique ligamine tortasinnectit pedicas nervosque in vincula tendit,ars olli captare feras, animalia brutainretire plagis, retinacula denique caecis indeprensa locis erranti opponere praedae,hic ille est venator atrox, qui caede frequentiincautas animas non cessat plectere, Nebroth,qui mundum curvis anfractibus et silvosishorrentem scopulis versuto circuit astu, fraude alios tectisque dolis innectere adortus,porro giganteis alios luctando lacertis