Ad Valerianum Episcopum de passione Hippolyti Beatissimi Martyris.Innumeros cineres sanctorum Romula in urbevidimus, o Christi Valeriane sacer,incisos tumulis titulos et singula quaerisnomina: difficile est ut replicare queam,tantos iustorum populos furor inpius hausit, cum coleret patrios Troia Roma deos.plurima litterulis signata sepulcra loquunturmartyris aut nomen aut epigramma aliquod,sunt et muta tamen tacitas claudentia tumbasmarmora, quae solum significant numerum. quanta virum iaceant congestis corpora acervisnosse licet, quorum nomina nulla legas,sexaginta illic defossas mole sub unareliquias memini me didicisse hominum,quorum solus habet conperta vocabula Christus, utpote quos propriae iunxit amicitiae,haec dum lustro oculis et sicubi forte latentesrerum apices veterum per monumenta sequor,invenio Hippolytum, qui quondam scisma Novatipresbyter attigerat nostra sequenda negans, usque ad martyrii provectum insigne tulisselucida sanguinei praemia supplicii,nec mirere senem perversi dogmatis olimmunere ditatum catholicae fidei,cum iam vesano victor raperetur ab hoste exultante anima carnis ad exitium,plebis amore suae multis comitantibus ibat.consultus quaenam secta foret melior,respondit: ‘fugite, o miseri, execranda Novati