et nodum informis leti trabe nectit ab alta proque suis meritis I superis concessit ab oris. nec minus interea I se matutinus agebat ad socios, I quibus in mediis sic deinde locutus extulit os sacrum I claraque in luce refulsit, omnia longaeuo similis, I cunctisque repente (inprouisus ait〉: ‛. . . . . ire iterum in lacrimas? I coram, quem quaeritis, adsum. en perfecta mei I cari praecepta parentis. quare agite, o socii, tantarum in munera laudum ite\' ait, \'egregias animas I natique patrisque sermonum memores I fluuiali spargite lympha. ipse, ubi tempus erit, omnis in fonte lauabo.\'