Paruimus monitis tua dulcia iussa secuti, antistes Christi. quae dabas ore pio. an ego non canerem tanti praeconia patris, munus opusque dei dum mihi lingua foret? rauca quidem stridens et nullis digna coturnis, ingeniumque iacens: sed libet alta loqui. Dignum opus et iustum semper tibi dicere grates. omnipotens mundi genitor, quo principe cuncta em sumpsere diem atque exorta repente post tenebras stupidi spectarunt lumina caeli: gens hominum pecudesque ferae milleque uolucres et quae per liquidos discurrunt agmina campos,