Sed et quos diuites opinaris continuantes saltibus saitus et de confinio pauperibus exclusis infinita ac sine terminis rura latius porrigentes, quibus argenti etauri maximum pondus et pecuniarum ingentium uel exstructi aggeres uel defossae strues, hos etiam inter diuitias suas trepidos cogitationis incertae sollicitudo discruciat, ne praedo uastet, ne percussor infestet, ne inimica cuiusque locupletioris inuidia calumniosis litibus inquietet. non cibus securo somnusue contingit, suspirat ille in conuiuio, bibat licet gemma, et cum epulis marcidum corpus torus mollior alto sinu condidit, uigilat in pluma nec intellegit miser, speciosa sibi esse supplicia, auro 80 alligatum teneri et possideri magis, quam possidere 1 quod S sed d m. 2 2 epota res est SW, epotata res est Pr, epotaoeris vel epotatum est v 6 quot PW*, quod SWl Btipatusom. r 7 coneis Pv (stipatUl cl. cuneis maluit Krabinger, confert non recte p. 5 L 16) salutantium Erasmus 10 auceps WP, amceps S, anceps r 11 adxaecula SW 13 atque WP 15 frustantis 81 20 estrues S 23 seeonu e 24 contigit Wl gemma] gemmas Rigaltius; cfr. Vergili fhorg. II 506: ut gemma bibat et Plin. h. n. XXXIII. 5 25 condidem.. 26 suplicia S, subplitia P 27 et om. S possidere magis quain poesideri diuitiaa coni. Gronouius l. e. p. 264 diuitias SWP, diuitias atque opes v, uncis ego inclusi (cfr. Plin. I. IX. epist. 30: ea inuasit tamines habendi cupido, ut possideri magis quam possidere uideantur Oypr. de lapsis e. 12: possidere se credunt qui potins possidentnr) [diuitias] , adque — o detestabilis caecitas mentium et cupiditatis insanae profunda caligo! – cum exonerare se possit et leuare ponderibus, pergit magis fortunis angentibus incubare, pergit poenalibus cumulis pertinaciter adhaerere. nulla in clientes inde largitio est, cum indigentibus nulla partitio est, et pecuniam suam dicunt, quam uelut alienam domi clausam sollicito labore custodiunt, ex qua non amicis, non liberis quicquam, non sibi denique impertiunt, possident ad hoc tantum, ne possidere alteri liceat, et — o nominum quanta diuersitas! — bona appellant, ex quibus nullus illis nisi ad res malas usus est.