ecce mei cives, quorum iam Signifer optat adventum stellisque parat convexa futuris. iam per noctivagos dominetur Olybrius axes pro Polluce rubens, pro Castore flamma Probini. ipsi vela regent, ipsis donantibus auras navita tranquillo moderabitur aequore pinum. nunc pateras libare deis, nunc solvere multo nectare corda libet. niveos iam pandite coetus, Naides, et totum violis praetexite fontem; mella ferant silvae; iam profluat ebrius amnis mutatis in vina vadis: iam sponte per agros sudent inriguae spirantia balsama venae! currat, qui sociae roget in convivia mensae indigenas Fluvios, Italis quicumque suberrant montibus Alpinasque bibunt de more pruinas: Vulturnusque rapax et Nar vitiatus odoro sulphure tardatusque suis erroribus Ufens et Phaethonteae perpessus damna ruinae Eridanus flavaeque terens querceta Maricae Liris et Oebaliae qui temperat arva Galaesus. semper honoratus nostris celebrabitur undis iste dies, semper dapibus recoletur opimis.” Sic ait et Nymphae patris praecepta secutae tecta parant epulis ostroque infecta corusco umida gemmiferis inluxit regia mensis. O bene signatum fraterno nomine tempus! o consanguineis felix auctoribus annus, incipe quadrifidum Phoebi torquere laborem. prima tibi procedat hiems non frigore torpens, non canas vestita nives, non aspera ventis,