Nonne mori satius, vitae quam ferre pudorem? nam quae iam regio restat, si dedita Mauris regibus Illyricis accesserit Africa damnis? ius Latium, quod tunc Meroe Rubroque solebat Oceano cingi, Tyrrhena clauditur unda; et cui non Nilus, non intulit India metas, Romani iam finis erit Trinacria regni. ite recepturi, praedo quem sustulit, axem ereptumque Notum; caput insuperabile rerum aut ruet in vestris aut stabit Roma lacertis. tot mihi debetis populos, tot rura, tot urbes amissas. uno Libyam defendite bello. vestros imperium remos et vestra sequatur carbasa. despectas trans aequora ducite leges, tertia iam solito cervix mucrone rotetur tandem funereis finem positura tyrannis.” Omina conveniunt dicto fulvusque Tonantis armiger a liquida cunctis spectantibus aethra correptum pedibus curvis innexuit hydrum, dumque reluctantem morsu partitur obunco, haesit in ungue caput; truncatus decidit anguis. ilicet auguriis alacres per saxa citati torrentesque ruunt; nec mons aut silva retardat: pendula ceu parvis moturae bella colonis ingenti clangore grues aestiva relinquunt Thracia, cum tepido permutant Strymona Nile: ordinibus variis per nubila texitur ales littera pennarumque notis conscribitur aer. Ut fluctus tetigere maris, tunc acrior arsit impetus; adripiunt naves ipsique rudentes