care nepos? iterum post me coniurat in arma progenies vesana Iubae bellumque resumit victoris cum stirpe sui? Firmumne iacentem obliti Libyam nostro sudore receptam rursus habent? ausus Latio contendere Gildo germani nec fata timet? nunc ire profecto, nunc vellem notosque senex ostendere vultus: nonne meam fugiet Maurus cum viderit umbram? quid dubitas? exsurge toris, invade rebellem, captivum mihi redde meum. desiste morari. hoc generi fatale tuo: dum sanguis in orbe noster erit, semper pallebit regia Bocchi. iungantur spoliis Firmi Gildonis opima; exornet geminos Maurusia laurea currus: una domus totiens una de gente triumphet. di bene, quod tantis interlabentibus annis servati Firmusque mihi fraterque nepoti.” dixit et adflatus vicino sole refugit. At iuvenem stimulis inmanibus aemula virtus exacuit; iam puppe vehi, iam stagna secare 350 
 fervet et absentes invadere cuspide Mauros. tum iubet acciri socerum dextramque vocato conserit et, quae sit potior sententia, quaerit: “Per somnos mihi, sancte pater, iam saepe futura panduntur multaeque canunt praesagia noctes. namque procul Libycos venatu cingere saltus et iuga rimari canibus Gaetula videbar. maerebat regio saevi vastata leonis incursu; pecudum strages passimque iuvenci semineces et adhuc infecta mapalia tabo