erexit galeam clipeique recanduit orbis et levis excussa micuit rubigine cornus. Umentes iam noctis equos Lethaeaque Somnus frena regens tacito volvebat sidera curru. iam duo divorum proceres, maiorque minorque Theodosii, pacem laturi gentibus ibant, qui Iovis arcanos monitus mandataque ferrent fratribus et geminis sancirent foedera regnis: sic cum praecipites artem vicere procellae adsiduoque gemens undarum verbere nutat descensura ratis, caeca sub nocte vocati naufraga Ledaei sustentant vela Lacones. circulus ut patuit Lunae, secuere meatus diversos: Italas senior tendebat in oras; at pater, intrantem Pontum qua Bosphorus artat, Arcadii thalamis urbique inlapsus Eoae. quem simulac vidit natus (nam clara nitebat Cynthia), permixto tremuerunt gaudia fletu complexuque fovens, quos non speraverat, artus O mihi post Alpes nunc primum reddite, dixit. “unde tuis optatus ades? da tangere dextram, qua gentes cecidere ferae, quis tale removit praesidium terris? ut te mortalia pridem implorant longeque pium fortemque requirunt!” Cui pater in tales rupit suspiria voces: “hoc erat? in fratres medio discordia Mauro nascitur et mundus germanaque dissidet aula? Gildonisne salus tanti sit palma furoris? scilicet egregius morum magnoque tuendus et cuius meritis pietas in fratre recedat!