caede madens, atrox gladio, suspecta veneno. ut vino calefacta Venus, tum saevior ardet luxuries, mixtis redolent unguenta coronis: crinitos inter famulos pubemque canoram orbatas iubet ire nurus nuperque peremptis adridere viris. Phalarim tormentaque flammae profuit et Siculi mugitus ferre iuvenci quam tales audire choros. nec damna pudoris turpia sufficiunt: Mauris clarissima quaeque fastidita datur. media Carthagine ductae barbara Sidoniae subeunt conubia matres; Aethiopem nobis generum, Nasamona maritum ingerit; exterret cunabula discolor infans. his fretus sociis ipso iam principe maior incedit; peditum praecurrunt agmina longe; circumdant equitum turmae regesque clientes, quos nostris ditat spoliis. proturbat avita quemque domo; veteres detrudit rure colonos. exiliis dispersa feror. numquamne reverti fas erit errantesque solo iam reddere cives?” Iret adhuc in verba dolor, ni Iuppiter alto coepisset solio (voces adamante notabat Atropos et Lachesis iungebat stamina dictis): “nec te, Roma, diu nec te patiemur inultam, Africa, communem prosternet Honorius hostem. pergite securae. vestrum vis nulla tenorem separat et soli famulabitur Africa Romae.” Dixit et adflavit Romam meliore iuventa. continuo redit ille vigor seniique colorem mutavere comae, solidatam crista resurgens