Illae igitur quae per se sunt, in substantiae 24—p. 251, 14] Porph. p. 9, 14—23 (Boeth. p. 35, 6—17). 1 ex om. EG, in inf. mg. L alteratum post facientibus R, om. G post facientibus add. id est communem L (in inf. mg.) P 2 adiungit] ponit La.c. cetera R ceterasque Lm2 alteram C 3 una ras. ex una C quidem] quidem fit G quippe HN 4 et om. G, s. l. E 5 inseparabilis E esse om. G 6 post quarum add. quidem Lp ita brm post aliae add. enim EGL 8 inesse aliud (ex aliquid m2) L 11 neque] non Lm2R, ante neque add. quae Hm2 12 post medium add. quae sunt propria Hm1, del. m2 13 rationalitas H, item 15 15 ei s. l. Hm2 16 quidem eas (sic) C 17 nullus esse C 18 nisi] ni EG 20 proprie CN aquilum] cf. p. 248, 15 22 accedunt Hm1N subiecto Hm1 subiectae Lm1N (-te) 24 Igitur illae C in om. N ratione accipiuntur et faciunt aliud, illae uero quae secundum accidens, nec in substantiae ratione dicuntur nec faciunt aliud, sed alteratum. et illae quidem quae per se sunt, non suscipiunt magis et minus, illae uero quae per accidens, uel si inse- parabiles sint, intentionem recipiunt et remissi- onem; nam neque genus magis aut minus praedi- catur de eo cuius fuerit genus, neque generis dif- ferentiae, secundum quas diuiditur; ipsae enim sunt quae unius cuiusque rationem complent, esse autem uni cuique unum et idem neque intentionem neque remissionem suscipiens est, aquilum autem esse uel simum uel coloratum aliquo modo et intenditur et remittitur.

Differentiis rite partitis earum inter se distantiam monstrat atque unam quidem repetit quam superius dixit. cum enim tres esse dixisset differentias, communes, proprias, magis pro- prias, alteratum facere dixit proprias, sicut etiam communes, aliud minime, sed hoc solis magis propriis reseruauit. nunc igitur idem repetit dicens quoniam inseparabiles differentiae quae substantiam monstrant, id est quae per se subiectis speciebus insunt easque perficiunt, aliud faciunt, illae uero 16. 252, 3 superius] p. 244, 1 ss. 1 rationem GRh suscipiuntur Lm2 percipiuntur Φ aliud] illud E illae—suscipiens est (12)] Ω, om. cett. 3 dicuntur] accipiuntur Φ (ex 1); Porph. p. 9, 16 λαμβάνονχαι uel παραλαμβάνοντα codd., λέγονται Dauid comment. p. 184, 16 alteratum] alterum W-m1 et om. Γ 4 quidem om. Λ uero Γ 5 uero quae] quidem Γ si om. Φ 6 sunt ΔΣΦbrm Busse; Porph. p. 9, 18 v.dv—Jaw 7 aut] Λ Busse et cett. codd. edd. (cf. 4); Porph. p. 9, 19 ή cod. M m; cett. 9 ipsae] otuxat Porph. p. 9, 20 10 post rationem add. id est diffinitionem Φ 11 neque—remissionem cum Porph. p. 9, 21 cod. Μ, ooxe ανεσιν οντε έπίχασιν cett. 12 aquilum] cf. ad p. 248, 15 autem om. P 13 pr. uel] et Γ colorari Em1 et om. CLR 14 et] uel R 17 esse post dixisset HNP, ante tres P 18 alteratum—proprias] proprias alte- ratum facere dixit HNP 19 post aliud add. uero HNPR, s. l. Lm2 quae sunt propriae, id est secundum accidens inseparabiles differentiae, neque in substantia insunt nec aliud faciunt, sed tantum, ut superius dictum est, alteratum. item alia distantia est earum differentiarum quae secundum substantiam sunt, ab his quae secundum accidens, quoniam quae substantiam mon- strant, intendi aut remitti non possunt, quae uero sunt secun- dum accidens, et intentione crescunt et remissione decrescunt. id autem probatur hoc modo. uni cuique rei esse suum neque crescere neque deminui potest; nam qui homo est, humanitatis suae nec crementa potest nec detrimenta suscipere. nam neque ipse a se plus aut minus hodie uel quolibet alio tempore homo esse potest nec homo rursus ab alio homine plus homo potest esse uel animal. utrique enim aequaliter animalia, aequaliter homines esse dicuntur. quodsi uni cuique esse suum nec cremento ampliari potest nec inminutione decrescere, quod per id facile monstrari potest, quoniam quae genera sunt uel species, nulla intentione uel remissione uariantur, non est dubium quin differentiae quoque, quae unius cuiusque speciei substantiam formant, nec remissionis detrimenta suscipiant nec intentionis augmenta. itaque substantiales differentiae neque intentionem neque remissionem suscipiunt. huius causa haec est. quoniam esse uni cuique unum et idem est, et p. 84 intentionem re|missionemue non suscipit huius exemplum. genus 2 nec N substantiam N sunt EN neque edd. 4 est] L (s. l. m2) P edd., om. cett. sunt om. E 5 secundum accidens quo- niam quae om. EGP 6 ante intendi add. quae EGP post pos- sunt add. secundum (s. l. E) accidens EGP sunt om. CHL 7 in- tentione] intensione Pm2 edd., item 17—p. 253, 6 9 deminui] Pm1 minui L (ex diminui m2) N diminui cett. quia C 10 decrementa Em1G edd. 11 uel] aut L 12 neque N 13 uterque P aequa- liter—dicuntur] aequaliter corporales. aequaliter animati. aequaliter ho- mines esse dicuntur H, eadem uerba loco aequaliter—dicuntur adiungit sic utrique enim aequaliter eqs. N 15 ampliorari EGLPm1 17 ante non s. l. et ob hoc Em2 19 informant Pm2 21 suscipient N cuius HNP 22 post unum add. est L 23 remissionemque N post exemplum add. sit Lm1 edd. (ante huius distinctio), est Lm2, s. l. Hm2 enim dici non potest plus minusue cuilibet genus; omnibus enim genus aequaliter superponitur. differentiae quoque quae diuidunt genus et informant speciem, quoniam speciei essentiam complent, nec intentionem recipiunt nec remissionem. quae uero secundum accidens differentiae sunt inseparabiles, ut aquilum esse uel simum uel coloratum aliquo modo, et inten- tionem suscipiunt et remissionem. fieri enim potest ut hic paulo sit nigrior, hic uero amplius simus, ille minus aquilus, at uero quod non omnes homines aequaliter rationales mor- talesque sint, nec specierum nec differentiarum natura uidetur admittere.