praemia sermunculis postulatis. Accipe in huius modi 
 arrogantiae levitate quam festive aliquis illuserit; nam 
 cum quidam adortus esset hominem contumeliis, qui non 
 ad verae virtutis usum, sed ad superbam gloriam falsum 
 sibi philosophi nomen induerat, adiecissetque iam se sciturum, 
 an ille philosophus esset, si quidem inlatas iniurias 
 leniter patienterque tolerasset, ille patientiam paulisper 
 assumpsit acceptaque contumelia velut insultans: \'Tam 
 tandem\', inquit, \'intellegis me esse philosophum?\' Tum ille 
 nimium mordaciter: \'Intellexeram\', inquit, \'si tacuisses . Quid 
 autem est, quod ad praecipuos viros — de his enim sermo 
 est —, qui virtute gloriam petunt, quid, inquam, est, quod 
 ad hos de fama post resolutum morte suprema corpus 
 attineat? Nam si, quod nostrae rationes credi vetant, toti 
 moriuntur homines, nulla est omnino gloria, cum is, cuius 
 ea esse dicitur, non exstet omnino. Sin vero bene sibi mens 
 conscia terreno carcere resoluta caelum libera petit, nonne 
 omne terrenum negotium spernat, quae se caelo fruens 
 terrenis gaudet exemptam? 
 
 Quicumque solam mente praecipiti petit