inque bonis hominum gaudia falsa procul. vitati coetus eiuratique tumultuset semper fictae principum amicitiae,deliquisse nihil numquam laudem esse putaviatque bonos mores legibus antetuli.irasci promptus properavi condere motum 35 atque mihi poenas pro levitate dedi.coniugium per lustra novem sine crimine concorsunum habui: gnatos quattuor edidimus.prima obiit lactans; at qui fuit ultimus aevi, .pubertate rudi non rudis interiit. maximus ad summum columen pervenit honorum,praefectus Gallis et Libyae et Latio,tranquillus, clemens, oculis, voce, ore serenus,in genitore suo mente animoque puer.huius ego et natum et generum pro consule vidi; consul ut ipse foret, spes mihi certa fuit.matronale decus possedit filia, cuiusegregia et nuptae laus erat et viduae,quae nati generique et progeneri simul omniummultiplici inlustres vidit honore domos. ipse nec adfectans nec detrectator honorumpraefectus magni nuncupor Illyrici,haec me fortunae larga indulgentia suasitnumine adorato vitae obitum petere,ne fortunatae spatium inviolabile vitae fatali morsu stringeret ulla dies.optinui auditaeque preces: spem, vota, timoremsopitus placido fine relinquo aliis,inter maerentes, sed non ego maestus, amicos