Itaque ille haereticus — siquidem de his nobis sermo 
 est, qui se christianos dici uolunt — quam mihi rationem 
 adferat, quaeso te? quid est, unde me a credendo ueluti a 
 temeritate reuocet? si nihil me credere iubet, hanc ipsam 
 ueram religionem ullam in rebus humanis esse non credo: 
 quam cum esse non credo, non quaero. at ille, ut opinor, 
 quaerenti monstraturus est; ita enim scriptum est: quaerens

 26 Matth. 7, 8. 

 ua. 
 1 quodsi Ch nisijsi V hominib1 p 2 q,sita p quaesitantae Ch 
 ceque■ at Ch nell; at p 8 at p ac proferendum om. SPp Mm Vb 
 h h 
 4 ae S 5 iocundius SMVmb 6 exausto V exausto P 7 uideamus S 
 iim 
 JfVm uideamua P 8 saturati S saturari p 9 cibusquę Ch ut 
 II o nt 
 adJ ut ad mi 10 quo] quq P1 qui mb repudiabat SPpMVaib 18 morbtl 
 nonaeirent d 
 euasuros V 14 te tu SVmb inquisitioni (ne corr. in ni) 15adbisp 
 nanis Ch tantfl M tanta (a corr. ex Q) P3 tantap quanta] quantS Ch 
 ut Sm quam b om. Mp ipsA Ok cura Ch 17 credas] potes b 22 me om. p 
 23 iubet] dubitet SMVmb 25 quam] qui m 26 monstraturum CK 
 
 
 inueniet. ad eum igitur, qui me uetat credere, non uenirem, 
 nisi aliquid crederem. estne ulla maior dementia quam ut ei 
 sola, quae nulla scientia subnixa est, fide displiceam, quae ad 
 eum ipsum me sola perduxit?