Quae cum ita sint, audi etiam earundem scripturarum 
 totidem condiciones et differentias; nam necesse est totidem 
 occurrant. aut enim utiliter scripsit quispiam et non utiliter 
 ab aliquo intellegitur, aut utrumque inutiliter fit, aut utiliter 
 intellegit lector, cum ille contra, qui legitur, scripserit. horum 
 trium primum non inprobo, ultimum non curo. nam neque 
 possum reprehendere hominem, qui nulla sua culpa male 
 intellectus est, nec moleste habere quemquam legi, qui uerum 
 non uiderit, cum obesse legentibus nihil uideam. unum igitur 
 genus est probatissimum et quasi purgatissimum, cum et bona

 11 hi Im 
 2 cum] si in mg. V 4 uifjere S mi P pbaretur m2 5 cuipiam 
 om. Pp S M V mb 6 sibi uoluisse S V m 11 stultius V 
 13 essetnec Ch 14 succenseret SM Vmb 16 quidquod (m . 2 corr. 
 ex quicquid) S 19 existimare Smb diceret SP 20 corundem Ch 
 i 
 earundem P (o in a corr.) 23 utrum V fty et in mg scpserit M 
 26 nam neque] namque S 28 uidebam V 
 
 
 scripta sunt et in bonam partem accipiuntur a legentibus. id 
 quoque tamen adhuc in duo diuiditur; non enim penitus 
 excludit errorem. nam euenit plerumque, ut cum bene senserit 
 scriptor, bene etiam lector sentiat, sed aliud quam ille et saepe 
 melius, saepe inferius.utiliter tamen. cum autem et hoc sentimus, 
 quod ille quem legimus — et id est uitae bene agendae adcommodatissimum 
 — cumulatissime sese habet ueritas nec 
 aliunde aperitur falsitatis locus. quod genus cum de rebus 
 obscurissimis lectio est, rarissimum omnino est neque id mea 
 sententia liquido sciri, sed tantummodo credi potest. quibus 
 enim argumentis absentis uel mortui hominis uoluntatem ita 
 colligam, ut de illa iurare possim, cum etiam si praesens interrogaretur, 
 multa esse possent, quae, si malus non esset, officiosissime 
 absconderet? illud autem nihil ad rem cognoscendam 
 ualere arbitror, qualis fuerit ille, qui scripsit; honestissime 
 tamen bonus creditur, cuius litteris generi humano posteritatique 
 consultum est.