Verum quia et tales non desunt, quemadmodum 
 eis hac quaestione proposita respondemus dicentes ante remissionem 
 esse illa supplicia peccatorum, post remissionem autem certamina

 2 cf. Phil. 3, 9 3 Ioh. 16, 8-10 7 cf. Rom. 1, 17. Gal. 3, 11 
 10 Pelagiani 16 Gen. 3, 19. 18 20 Gen. 3,16 

 1 a om.z 2 idemtidem LmIV 4et de iustitia A et de iudicio AMbd . 
 5 credunt Lml crederint (ri s.l.) Am2 6 nouidebitis K jin . qu*aS 7 uiderunt z 
 lOita LmlSVmlPGml 11 accedissetyl redemtor LC 12 quorum Kml 
 13eos LmlSVmlPGKml 14sinitCp.c. 17 terra pariet tibi zA 18 pecca- 
 toruni om.zATd hic om. A 19 paret A 20 dic. est milL KCbd mulieris A 
 21 femineac Lm1Km2s.l . 22 et] nec LmlSVPG amiserant Kml ammiserant 
 LmlC 25 nisi-litteris om.z 27 hancShQcC 2S certaminiXmi 
 
 
 exercitationesque iustorum, ita et illis, quos de morte corporis similiter 
 mouet, respondere debemus, ut eam et peccato accidisse fateamur 
 et post peccatorum remissionem, ut magnus timor eius a proficientibus 
 superetur, ad certamen nobis relictam esse non dedignemur. 
 si enim parua uirtus esset fidei, quae per dilectionem operatur, mortis 
 metum uincere non esset tanta martyrum gloria nec dominus diceret: 
 maiorem hac caritatem nemo habet, quam ut animam 
 suam ponat pro amicis suis. quod in epistola sua Iohannes ita 
 dicit: sicut ille animam suam pro nobis posuit, sic et 
 nos debemus animam pro fratribus ponere. nequaquam 
 igitur in morte pro iustitia subeunda uel contemnenda laudaretur 
 praecipua patientia, si mortis non esset magna multumque dura 
 molestia. cuius timorem qui uincit ex fide, magnam ipsius fidei conparat 
 gloriam iustamque mercedem. unde mirandum non est et mortem 
 corporis non fuisse euenturam homini, nisi praecessisset peccatum, 
 cuius etiam talis poena consequeretur, et post remissionem 
 peccatorum eam fidelibus euenire, ut in eius timore uincendo exerceatur 
 fortitudo iustitiae.