Huius autem quaestionis solutio de hominis uita sine 
 ulla subreptione uel praeoccupatione peccati propter cotidianas 
 etiam nostras orationes maxime necessaria est. sunt enim quidam 
 tantum praesumentes de libero humanae uoluntatis arbitrio, ut ad 
 non peccandum nec adiuuandos nos diuinitus opinentur semel ipsi 
 naturae nostrae concesso liberae uoluntatis arbitrio. unde fit 
 consequens, ut nec orare debeamus, ne intremus in temptationem, 
 hoc est ne temptatione uincamur, uel cum fallit et praeoccupat 
 nescientes uel cum premit atque urguet infirmos. quam sit autem 
 noxium et saluti nostrae, quae in Christo est, perniciosum atque 
 contrarium ipsique religioni, qua inbuti sumus, et pietati, qua deum 
 colimus, quam uehementer aduersum, ut pro tali accipiendo beneficio 
 dominum non rogemus atque in ipsa oratione dominica: ne 
 nos inferas in temptationem frustra positum existimemus, 
 uerbis explicare non possumus.