Quomodo autem Pelagius temptarit obrepere ad fallendum 
 etiam apostolicae sedis episcopale iudicium in hac ipsa quaestione 
 de baptismate paruulorum diligenter attendite. in litteris

 15 cf. Honorii leges apud Migne t. 45 pag. 1726 et Possidii Augustini 
 uitam 18 (XXXII 48 M.) 

 1 quod •* transierit I eos (s. 1.) illa C in om. m. 1 T eo M 
 propaganis C 2 dampnata m. 1 Ch damnata TV 6 dampnata fin. m. 1 
 Ch damnata TPV 7 renuisti V 8 puteris M 9 dampnanda 
 (pnanda m. 2 in mg) Ch 10 eSa Ch te om. m. 1 M 11 operuisti M 
 12 didisti M 14 auctore M auctorem V contraepiscopalia (tra 
 s. I.) M consilia C concilia (alt . c s. ras.) Ch 17 resipiscat V 
 18 illis bd connoscendam C 21 ista C 24 obrepere tentauerit 
 bd 26 babtismate C 

 12* 
 
 
 enim quas Romam misit ad beatae memoriae papam Innocentium, 
 quoniam eum in corpore non inuenerunt et sancto papae 
 Zosimo datae sunt atque ad nos inde directae, dicit se ab 
 hominibus infamari, quod neget paruulis baptismi sacramentum 
 et absque redemptione Christi aliquibus caelorum regna promittat. 
 sed non sic illis haec obiciuntur, ut posuit. nam neque 
 paruulis negant baptismi sacramentum nec absque redemptione 
 Christi aliquibus caelorum regna promittunt. itaque unde se 
 queritur infamari eo modo proposuit, ut facile posset crimini 
 obiecto saluo suo dogmate respondere. 
 
 Obicitur autem illis, quod non baptizatos paruulos 
 nolunt damnationi primi hominis obnoxios confiteri et in eos 
 transisse originale peccatum regeneratione purgandum, quoniam 
 propter accipiendum regnum caelorum tantummodo eos baptizandos 
 esse contendunt: quasi praeter regnum caelorum habere 
 nisi aeternam mortem possint qui sine participatione corporis 
 et sanguinis domini aeternam uitam habere non possunt. ecce 
 quod eis obicitur de baptismo paruulorum, non quod ipse 
 ita proposuit, ut possit suae propositioni quasi aduersantis 
 obiectioni secundum sua dogmata respondere. 
 
 Denique quomodo respondeat aduertite et uidete latebras 
 ambiguitatis falsitati praeparare refugia offundendo caliginem 
 ueritati, ita ut etiam nos cum primum ea legimus, 
 recta uel correcta propemodum gauderemus. sed latiores disputationes 
 eius in libris, ubi se quantumlibet operiat, plerumque 
 aperire compellitur, fecerunt nobis et ista suspecta, ut attentius 
 intuentes inueniremus ambigua. cum enim dixisset numquam 
 se uel inpium aliquem haereticum audisse, qui hoc quod proposuit 
 de paruulis diceret, deinde subiecit atque ait: \'quis enim 
 ita euangelicae lectionis ignarus est, qui hoc non modo affirmare 
 conetur, sed qui uel leuiter dicere aut etiam sentire

 2 in corpore eum CChTPVbd 8 unde sequitur M 9 informari C 
 11 quod non paruulos nisi baptizatos nolint V 14 baptizatos V 15 propter 
 M 16 nisi] non V mortgm M possunt M 18 baptismate C 
 20 abiectionis M 22 obfundendo CTCh m. 1 30 n 1.19 m C 
 
 
 possit? deinde quis tam inpius, qui paruulos exsortes regni 
 caelorum esse uelit, dum eos baptizari et in Christo renasci 
 uetat?\'
 Frustra ista dicit, non inde se purgat. in 
 regnum caelorum sine baptismo paruulos intrare non posse 
 nec ipsi aliquando negauerunt. sed non inde quaestio est; de 
 purgatione originalis peccati in paruulis quaestio est. inde se 
 purget, qui non uult fateri lauacrum regenerationis in paruulis 
 habere quod purget. et ideo cetera quae dicturus est attendamus. 
 post interpositum enim ex euangelio testimonium, quod 
 nisi renatus ex aqua et spiritu regnum caelorum nullus 
 possit intrare, unde illis, ut diximus, nulla fit quaestio, secutus 
 adiunxit dicens: \'quis ille tam inpius est, qui cuiuslibet 
 aetatis paruulo interdicat communem humani generis redemptionem?\' 
 et hoc ambiguum est, qualem dicat redemptionem: 
 utrum ex malo ad bonum an ex bono ad melius. nam et 
 Caelestius apud Carthaginem in libello suo redemptionem confessus 
 est paruulorum et tamen noluit confiteri ex Adam in 
 eos transisse peccatum.