Beata itaque olea, cuius remissae sunt iniquitates et cuius tecta sunt peccata, beata, cui non inputauit dominus peccatum. sed illud quod remissum est et tectum est et non inputatur, donec fiat in aeternam inmortalitatem plena mutatio, habet uim quandam occultam, unde seminetur amarus oleaster, nisi et illic eadem dei agricultura remittatur, tegatur, non inputetur. non erit autem omnino aliquid uel in carnali semine uitiosum, cum eadem regeneratione, quae nunc fit per sacrum lauacrum, usque in finem cuncta mala hominis purgante atque sanante eadem caro, per quam facta est anima carnalis, fiet etiam spiritalis ipsa, nullam legi mentis resistentem concupiscentiam carnis habitura, nihil carnalis seminis emissura. sic enim accipiendum est, quod ait idem apostolus: Christus dilexit ecclesiam et se ipsum tradidit pro ea, ut eam sanctificaret mundans eam lauacro aquae in uerbo, ut exhiberet sibi ipse gloriosam ecclesiam, non habentem maculam aut rugam aut aliquid eius modi, sic, inquam, hoc accipiendum 6 Ps. 31, 1. 2 19 Eph. 5, 25-27 1 in om. K oleum CF conuerti K uertit F 2 originali peccato N de om. KBN 3 concupiscentiae KN tractum T 4 nee PV In. 2 unde tamen] insit tamen unde Fbd inde tamen VP 5 olea C gra W 7 peata T 8 imputabit KRP quod om. 8 9 pr. ?§t C om. FBbd aeterna m. 2 K aeternunl T 10 inmortalitate TK m. 2 plena m. 2 K occulta K 11 et amarus m. 12 nec P imputatur 8 13 uitium KN 14 regeneratio m. 1 K generatione C sanctum KN lauacrum om. P 15 purgante] inpugnante1 C 16 quS m. 1 C fiat (fiet VP) etiam ipsa spiritalis TKBVPN fiat etiam spiritalis ipsa m. 1 C, E fiet spiritalis etiam ipsa bd 17 carni T 18 habitura TSp. 20 semet KRVPN 23 huiusmodi KRVPN inquam] in aqua (jl hoc om. C hoc-lauacro om. N est, ut eodem lanacro regenerationis et uerbo sanctificationis omnia prorsus mala hominum regeneratorum mundentur atque sanentur, non solum peccata quae omnia nunc remittuntur in baptismo, sed etiam quae posterius humana ignorantia uel infirmitate contrahuntur, non ut baptisma quotiens peccatur, totiens repetatur, sed quia ipso quod semel datur fit, ut non solum antea, uerum etiam postea quorumlibet peccatorum uenia fidelibus impetretur. quid enim prodesset uel ante baptismum paenitentia, nisi baptismus sequeretur, uel postea, nisi praecederet? in ipsa quoque oratione dominica, quae cotidiana est nostra mundatio, quo fructu, quo effectu diceretur: dimitte nobis debita nostra, nisi ab eis, qui baptizati sunt, diceretur? itemque elemosynarum largitas et beneficientia quantalibet cui tandem ad dimittenda sua peccata prodesset, si baptizatus non esset? postremo regni caelorum ipsa felicitas, ubi non habebit ecclesia maculam aut rugam aut aliquid eius modi, ubi nihil reprehensionis, nihil simulationis erit, ubi non solum reatus, sed nec concupiscentia erit ulla peccati, quorum erit nisi baptizatorum?