Si autem quaeritur, quomodo ista concupiscentia carnis maneat in regenerato, in quo uniuersorum facta est remissio peccatorum, quandoquidem per ipsam seminatur et cum ipsa carnalis gignitur proles parentis etiam baptizati aut certe, si in parente baptizato potest esse et peccatum non esse, cur eadem ipsa in prole peccatum sit: ad haec respondetur dimitti concupiscentiam carnis in baptismo, non ut non sit, sed ut in peccatum non inputetur. quamuis autem reatu suo iam soluto manet tamen, donec sanetur omnis infirmitas nostra proficiente renouatione interioris hominis de die in diem cum exterior induerit incorruptionem; non enim substantialiter manet, sicut aliquod corpus aut spiritus, sed affectio est quaedam malae qualitatis, sicut languor. non ergo aliquid remanet, quod non remittatur, cum fit, sicut scriptum 17 c. Iol. Pel. VI 51 (dimitti—mamt tamen) 21 cf. I Cor. 15, 53 23 cf. c. Iul. Pel. VI 53 2 eam commouenda P pudendam P 3 deputatur T reputetur BN 4 tamen om. R non accidit naturae B naturae nostrae VP accedit KR de om. KRN 5 tSquS (qui add. m. 2) C 6 matrg K 7 nascetur KRN prolis KR obligata est B 8 qui P uirgo CFERbd: quoniam uirgo TKVPN 14 carnis m. 1 C prolis TK 15 esse] et esse TKRN 16 ab S hoc N 17 dimittit R concupiscentia S 19 omnis om. E 21 cum] et cum TK, m. 1 V et dum BMWAm\\jl corruptionem <StfL\'ip. non] n5 A 23 langor K 24 non om. W. est: propitius dominus omnibus iniquitatibus nostris, sed, donec fiat et quod sequitur: qui sanat omnes languores tuos, qui redimit de corruptione uitam tuam, manet in corpore mortis huius carnalis concupiscentia, cuius uitiosis desideriis ad inlicita perpetranda non oboedire praecipimur, ne regnet peccatum in nostro mortali corpore. quae tamen concupiscentia cotidie minuitur in proficientibus . et continentibus accedente etiam senectute multo maxime. qui uero ei nequiter seruiunt, tantas in eis uires accipit, ut plerumque iam aetate deficientibus membris eisdemque partibus corporis ad illud opus admoueri minus ualentibus turpius et procacius insanire non desinat.