Redeamus igitur ad ipsa apostoli uerba dicentis: his 
 autem, qui sunt in coniugio, praecipio, non ego, sed 
 dominus, uxorem a uiro non discedere; quodsi discesserit, 
 manere innuptam, et eum uelut interrogemus et 
 tamquam praesentem quodam modo consulamus: cur dixisti. 
 apostole, quodsi discesserit, manere innuptam? licetne 
 discedere an non licet? si non licet, cur praecipis discedenti. 
 ut maneat innupta? si autem licet, profecto est aliqua causa, 
 qua liceat. haec autem inquisita non inuenitur, nisi quam 
 solam saluator excepit, id est causa fornicationis. ac per hoc 
 non praecipit apostolus mulierem, si discesserit, manere innuptam, 
 nisi quae illa causa discedit a uiro, qua sola ei 
 discedere licitum est a uiro. ubi enim dicitur: praecipio 
 non discedere; quodsi discesserit, manere innuptam. 
 absit, ut contra hoc praeceptum faciat, quae sic discedit, ut 
 innupta permaneat. nisi ergo illa intellegatur, cui licet discedere 
 — non autem licet nisi uiro fornicante — quomodo 
 iubetur innupta, si discesserit, permanere? quis est, qui dicat: 
 si discesserit mulier a uiro non fornicante, innupta permaneat. 
 cum ei nisi a uiro fornicante discedere omnino non liceat? 
 sensus itaque iste tuus quantum aduersetur uinculo coniugali. 
 ubi dominus nec continentiam uoluit suscipi nisi pari concordia 
 atque consensu, puto quod iam intellegas.