Quae est autem dicenda sapientia nisi quae dei sapientia 
 est ? accepimus autem etiam auctoritate diuina dei filium nihil esse 
 aliud quam dei sapientiam, et est dei filius profecto deus. deum 
 habet igitur quisquis beatus est; quod omnibus nobis iam ante placuit, 
 cum hoc conuiuium ingressi sumus. sed quid putatis esse sapientiam 
 nisi ueritatem? etiam hoc enim dictum est: ego sum 
 ueritas. ueritas autem ut sit, fit per aliquem summum modum, 
 a quo procedit et in quem se perfecta conuertit. ipsi autem summo 
 modo nullus alius modus inponitur; si enim summus modus per summum 
 modum modus est, per se ipsum modus est. sed etiam summus 
 modus necesse est, ut uerus modus sit. ut igitur ueritas modo gignitur, 
 ita modus ueritate cognoscitur. neque igitur ueritas sine modo neque 
 modus sine ueritate umquam fuit. quis est dei filius? dictum est: 
 ueritas. quis est, qui non habet patrem? quis alius quam summus 
 modus? quisquis igitur ad summum modum per ueritatem uenerit,

 11 cf. 3, 18 (p. 103, 2.5) 17 cf. I Cor. 1, 24 21 Ioh. 14, 8 

 1 egeret.4 sapientem esse p 2 iam AM nam L edd. ipsa La 
 3 & uoluit A enim aliud est M enim est a. p nihil est m 4 quo] a quo A 
 se a animus A 7 animis ibi Aml 8 merore A 12 fallatiam A 
 quibus p 14 inegestatis A \\ 16 autem om.p 17 etiam om.LMp 18 et est LM 
 id est A 19 placuit ante L 21 enim hoc L 22 utadd. Am2s.l. 28 quid L 
 est Am2 s l. 29 alt. quis***(est eras.) A 30 sunimu* (s ras.) A 
 
 
 beatus est. hoc est animis deum habere, id est deo perfrui. cetera 
 enim quamuis a deo habeantur, non habent deum. 
 Admonitio autem quaedam, quae nobiscum agit, ut deum 
 recordemur, ut eum quaeramus, ut eum pulso omni fastidio sitiamus, 
 de ipso ad nos fonte ueritatis emanat. hoc interioribus luminibus 
 nostris iubar sol ille secretus infundit. huius est uerum omne, quod 
 loquimur, etiam quando adhuc uel minus sanis uel repente apertis 
 oculis audacter conuerti et totum intueri trepidamus, nihilque aliud 
 etiam hoc apparet esse quam deum nulla degeneratione inpediente 
 perfectum. nam ibi totum atque omne perfectum est simulque est 
 omnipotentissimus deus. sed tamen quamdiu quaerimus, nondum 
 ipso fonte atque, ut illo uerbo utar, plenitudine saturati nondum ad 
 nostrum modum nos peruenisse fateamur et ideo quamuis iam deo 
 adiuuante nondum tamen sapientes ac beati sumus. illa est igitur 
 plena satietas animorum, hoc est beata uita, pie perfecteque cognoscere, 
 a quo inducaris in ueritatem, qua ueritate perfruaris, per 
 quid conectaris summo modo. quae tria unum deum intellegentibus 
 unamque substantiam exclusis uanitatibus uariae superstitionis 
 ostendunt. — Hic mater recognitis uerbis, quae suae memoriae penitus 
 inhaerebant, et quasi euigilans in fidem suam uersum illum sacerdotis 
 nostri: 
 foue precantes, trinitas, 
 laeta effudit atque subiecit: Haec est nullo ambigente beata uita, 
 quae uita perfecta est, ad quam nos festinantes posse perduci solida 
 fide alacri spe flagranti caritate praesumendum est.