At ego iam tria quaedam uideo; tu quoque, ut opinor, 
 mecum uides. anima enim consentiens malo et ipsum malum, 
 cui consentitur, duo sunt. tertia est autem ipsa consensio; 
 non enim et hanc esse animam dicis, sed animae. horum 
 igitur trium, ecce, anima substantia est; malum etiam illud. 
 cui anima consentiendo uoluntarie peccat, ex uestra opinatione 
 subtantia est . quaero igitur, quid sit ipsa consensio, utrum 
 ipsam substantiam, an in substantia esse dicatis. si enim 
 substantiam esse dixeris, non iam duas substantias, sed tres 
 opinaberis. an propterea duas, quod animae consensio, qua 
 consentit malo, eiusdem substantiae est cuius ipsa anima ? 
 iam ergo quaero, mala an bona sit ista consensio. si bona 
 est, non utique peccat anima, cum consentit malo. non solum 
 autem ueritas clamat, sed tu quoque scribis tunc eam uolun- . 
 tate peccare. mala est igitur ista consensio ac per hoc etiam 
 animae substantia, si et animae substantia est et utrumque 
 una substantia. uidesne, quo coactus es, ut animam et illud 
 malum non iam unam substantiam bonam, alteram malam, 
 sed duas malas esse perhibeas ? hic fortasse conaberis consensionem 
 culpabilem non animae tribuere, quae consentit. 
 malo, sed ipsi malo, cui consentit, ut hoc modo possint esse 
 duae substantiae, una bona, altera mala, cum anima de parte 
 boni esse dicitur, consensio uero eius qua consensit malo et 
 malum ipsum cui consentit, simul ex alia parte constituitur, 
 et anima malae substantiae utrumque deputatur. quis

 1 ipsem C malo. (0 in ras.) C 2 cnntra C 6 quedam C 8 est. 
 om. C 11 uoluntarieO oppinatione C 12 quero C 13 in substantiA 
 C 15 opinaueru C anime C 16 aubstantie C 17 quero C 
 18 consentiat b 19 uoluntatem C 21 anima C 22 ut om. Cb 
 84 conaueria C 25 que C 26 sentit C 29 lima! et C 80 male C 
 
 
 absurdius delirauerit? non enim anima consentit, si non est eius 
 consensio; ipsa autem consentit: eius est igitur. porro, si 
 eius est consensio, et mala est ista consensio, eius est hoc 
 malum. nam si et hoc malum illius mali est, cui anima consentit, 
 non habebat necesse hoc malum, priusquam ei consentiret 
 anima. quale igitur bonum est anima, cuius aduentu uel 
 duplicatur illud malum uel, ut mitius dicamus, augetur?