Absit autem ut, quoniam beatissimus Cyprianus de baptismo 
 aliter sensit quam ueritas et antea consuetudine et 
 postea perspecta diligentius ratione monstrauit, propterea quisquam 
 nostrum, qui hoc quod ille non sapimus, ei se audeat 
 anteponere. cetera enim multa et magna eius merita et animus 
 praecipua caritate plenissimus, per quem cum collegis diuersa 
 sentientibus pacatissimus mansit, et in unitate ecclesiae passio 
 gloriosa satis ostenderunt eum fuisse sarmentum in Christi 
 radice fructuosum, quod pater etiam ab ista reprehensione 
 purgaret, ut fructum posset adferre maiorem. sic enim ait 
 ipse Iesus: sarmentum quod in me dat fructum, purgat 
 illud pater meus ut maiorem fructum adferat, 
 ostendens etiam in ipsis fructuosis agricolam, qui est in caelis, 
 aliquid inuenire quod purget. quis enim nostrum Petro apostolo 
 comparari potest, quamuis numquam gentes iudaizare 
 coegerimus, quod ille faciebat, quando non recte ingrediebatur 
 ad ueritatem euangelii? unde a suo posteriore apostolo Paulo 
 salubri ammonitione correctus utilius posteris humilitatis praebuit 
 exemplum, quam si nihil in illo existeret corrigendum.